Latest Post

1η ΜΑΗ 1ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ Ε.Κ.Λ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΌ ΑΦΙΣΑ ΒΙΝΤΕΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΣΕΕ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΩΡΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΑΪΚΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΟΤΑ Π.Α.ΜΕ ΠΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΟΗΘΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΓΣΕΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΣΚΕΨΗ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΑ Ε.Κ.ΛΑΜΙΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ(ΕΖΑ) ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ MONDELEZ. ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ UNIPAK HELLAS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΥ ΤΡΟΦΙΜΑ

12:44 π.μ.

Συντάκτης:  Γιώργος Δελιχάς
Η περίπτωση της μεταλλουργικής εταιρείας ΛΑΡΚΟ είναι μια μικρογραφία της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Ελλάδας.
Κακοδιαχείριση, λεηλασία του δημόσιου ορυκτού πλούτου, βόλεμα ημετέρων. Εκμετάλλευση και σακάτεμα εργαζομένων. Ρύπανση του περιβάλλοντος. Χρεοκοπίες. Και βέβαια, ακριβά «δωράκια» για φίλους κι εκλεκτούς, τεράστια κέρδη για λίγες πολυεθνικές.
Τα στοιχεία αυτά χαρακτήριζαν τη ΛΑΡΚΟ τόσο την εποχή που λειτουργούσε ως ιδιωτική εταιρεία (ιδρύθηκε το 1963 από τον Πρόδρομο Μποδοσάκη-Αθανασιάδη) όσο και την περίοδο που, ως «προβληματική», πέρασε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στον έλεγχο του ελληνικού Δημόσιου. Και είναι αυτά που υπονόμευσαν, σταδιακά, τη βιωσιμότητά της.
Η σύγχρονη ιστορία της εταιρείας διαγράφεται ουσιαστικά από το 1989, όταν ιδρύθηκε η «νέα ΛΑΡΚΟ», για να διαδεχτεί την «παλαιά ΛΑΡΚΟ», η οποία ετέθη σε καθεστώς εκκαθάρισης, στο οποίο βρίσκεται και σήμερα, 30 χρόνια μετά!
Την περίοδο αυτή, η εταιρεία έχει βρεθεί αρκετές φορές αντιμέτωπη με τεράστια οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα, ενώ σε αρκετές ακόμη περιπτώσεις βρέθηκε «μια ανάσα» από το να επιστρέψει στα χέρια ιδιωτών – κάτι που φαίνεται ότι αποτελούσε στρατηγική επιλογή της πολιτικής που ακολούθησε η εταιρεία.
Η περιουσία και η «προίκα»
Eurokinissi
Η ΛΑΡΚΟ είναι μεταλλευτική και μεταλλουργική βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον κλάδο της, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, με ετήσιο κύκλο εργασιών που ξεπερνά τα 350 εκατ. ευρώ έχει και καθαρά εξαγωγικό χαρακτήρα.
Κατέχει το 7% της ευρωπαϊκής αγοράς στην πώληση νικελίου και το 2-3% σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι μία από τις λίγες εταιρείες του κλάδου με δικές της πηγές μεταλλεύματος.
Το 55,2% των μετοχών της έχει μεταβιβαστεί από το ελληνικό Δημόσιο στο ΤΑΙΠΕΔ και πλέον στο Υπερταμείο, ενώ το 33,4% των μετοχών κατέχει η Εθνική Τράπεζα και το 11,4% η ΔΕΗ.
Η «καρδιά» της εταιρείας χτυπά στο μεταλλουργικό εργοστάσιο στη Λάρυμνα Φθιώτιδας, όπου απασχολείται και η πλειονότητα των εργαζομένων, που πλέον στο σύνολο των δραστηριοτήτων δεν ξεπερνούν τους 1.200.
Ωστόσο, υπολογίζεται ότι στους έξι νομούς όπου δραστηριοποιείται η ΛΑΡΚΟ αναπτύσσονται έμμεσα αρκετές ακόμη χιλιάδες θέσεις εργασίας.
Στη Λάρυμνα βρίσκεται και ο οικισμός που χρησιμοποιείται για τη διαμονή εργαζομένων και χτίστηκε το 1968.
Διαθέτει μεταλλεία με μεγάλα αποθέματα λατερίτη στην Εύβοια, τη Βοιωτία, την Καστοριά και στα Σέρβια Κοζάνης, όπου επίσης διαθέτει και ένα λιγνιτωρυχείο.
Κατέχει, επίσης, είτε ως ιδιοκτησία είτε με τη μορφή παραχώρησης, ένα ιδιόκτητο κτίριο-γραφεία στο Μαρούσι Αττικής, χιλιάδες στρέμματα γης, αδειοδοτήσεις για ερευνητικές γεωτρήσεις, ενώ ιδιαίτερα σημαντικό και με στρατηγική σημασία περιουσιακό στοιχείο θεωρείται και το λιμάνι της Λάρυμνας, για το οποίο έχει λάβει άδεια εκβάθυνσης.
Ιδιαίτερης αξίας είναι επίσης οι αδειοδοτήσεις που έχει λάβει η θυγατρική της ΛΑΡΚΟ, ΛΑΡΚΟ Ενεργειακή, σε συνεργασία με τα ΕΛ.ΠΕ., για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων αρκετών δεκάδων ΜW σε ιδιόκτητες εκτάσεις της ΛΑΡΚΟ στην Καστοριά, την Κοζάνη, τη Φθιώτιδα και τη Βοιωτία, που για πολλούς θεωρείται η σχετικά «άγνωστη» προίκα της εταιρείας.
Αγνωστο, επίσης, είναι σε πολλούς ότι η ΛΑΡΚΟ διαθέτει εγκεκριμένο ΧΥΤΑ στην περιοχή της Λάρυμνας, ο οποίος κατασκευάστηκε για την απόρριψη του υποπροϊόντος της «σκουριάς», χωρίς ωστόσο να έχει ακόμη αξιοποιηθεί.
Η «σκουριά», μάλιστα, ρίχνεται στη θάλασσα και ένα μικρό μέρος των υποπροϊόντων αξιοποιείται.
Μια τεράστια δημόσια περιουσία που, είτε ολόκληρη είτε κομμάτια της, ορέγονται αρκετοί επιχειρηματικοί όμιλοι.
Η σημερινή κατάσταση
Eurokinissi
Σήμερα η ΛΑΡΚΟ βρίσκεται ακόμη μια φορά μπροστά σε αδιέξοδο. Τα τεράστια συσσωρευόμενα χρέη, κυρίως προς τη ΔΕΗ, ο μη εκσυγχρονισμός των εγκαταστάσεων και η απουσία των απαραίτητων επενδύσεων τις προηγούμενες δεκαετίες έχουν δημιουργήσει μια ασφυκτική ατμόσφαιρα.
Η κατάσταση αυτή έγινε ακόμη πιο δύσκολη μετά την τελεσίδικη απόφαση των ευρωπαϊκών δικαστηρίων για την επιστροφή των 135 εκατ. ευρώ που έχουν χαρακτηριστεί κρατικές ενισχύσεις.
Πρόκειται για χρήματα που δόθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο στη ΛΑΡΚΟ το 2008, το 2009 και το 2011 είτε ως εγγυήσεις για τραπεζικό δανεισμό είτε ως συμμετοχή σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου.
Ουσιαστικά, η σημερινή κατάσταση στη ΛΑΡΚΟ συνοψίζεται στην τελευταία δήλωση του υπουργού Ενέργειας, Γιώργου Σταθάκη, ότι «όλα τα σενάρια πλέον είναι ανοιχτά», βάζοντας με τον τρόπο αυτό στον διάλογο την ιδιωτικοποίηση ή την εμπλοκή στρατηγικού επενδυτή.
Ωστόσο, «όλα τα σενάρια» για τη ΛΑΡΚΟ δεν «ανοίγουν» τώρα. Εχουν ουσιαστικά «ανοίξει» από το 2008, όταν οι τότε σκέψεις και ενέργειες για πώληση της εταιρείας σταμάτησαν λόγω των εκλογών του 2009.
Αντίθετα, περιορισμένο ήταν το «εύρος» των σεναρίων την περίοδο 2012-2014, όταν πάλι υπό την πίεση της υπόθεσης των κρατικών ενισχύσεων είχε προκριθεί ως μονόδρομος η πώληση της εταιρείας.
Τότε, μάλιστα, υπήρξαν και τα σενάρια της διχοτόμησης ή και τριχοτόμησης της εταιρείας, με την όλη διαδικασία να επικροτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία φυσικά στην περίπτωση πώλησης της εταιρείας σταματούσε να θέτει ζήτημα επιστροφής των 135 εκατ. ευρώ των κρατικών ενισχύσεων.
Βέβαια, προσπάθειες για ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ υπήρξαν τόσο την περίοδο 1998-1999 όσο και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 – οι ορέξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου για δραστηριότητες της ΛΑΡΚΟ είναι υπόθεση αρκετών ετών.
Η απουσία στρατηγικού σχεδιασμού για το μέλλον και τη βιωσιμότητα της επιχείρησης στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών αποτελεί ουσιαστικά το υπόβαθρο για τη σημερινή τραγική κατάσταση.
Ουδέποτε έγιναν ουσιαστικές παρεμβάσεις για τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων, τη βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας και των συνθηκών εργασίας και ασφάλειας, την ανάπτυξη της παραγωγής μέσα από την καθετοποίηση που θα έφτανε ώς την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, την προστασία του περιβάλλοντος.
Η εταιρεία λειτουργούσε ουσιαστικά με γνώμονα την τροφοδοσία των μονοπωλίων του ανοξείδωτου χάλυβα με πρώτη ύλη και την εξυπηρέτηση της πολιτικής των κομμάτων εξουσίας.
Εχει, ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία να σταθούμε σε ορισμένα χαρακτηριστικά αλλά και κομβικά σημεία, τα οποία ειπώθηκαν στη Βουλή από τον υπουργό Γιώργο Σταθάκη πέρυσι τον Αύγουστο, που, όμως, είναι γνωστά εδώ και χρόνια στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ και ειπωμένα σε ΜΜΕ, συνέδρια και ημερίδες.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της «υπόθεσης Θανασούλα», όπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000 έγινε προπώληση της παραγωγής της ΛΑΡΚΟ με τιμές κατά πολύ χαμηλότερες από την τιμή που έπιασε το νικέλιο στο Χρηματιστήριο, η οποία είχε φτάσει ακόμη και τα 52.000 δολ. ο τόνος.
Ταυτόχρονα, υπήρξε αύξηση του κόστους παραγωγής, αποτέλεσμα η εταιρεία να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις συνεχώς αυξανόμενες υποχρεώσεις της.
Αυτό οδήγησε λίγα χρόνια μετά στο σπάσιμο του συμβολαίου προπώλησης και την πληρωμή σχετικής ρήτρας. Ομως και τότε η εταιρεία βρέθηκε χαμένη, καθώς η τιμή του νικελίου στο Χρηματιστήριο κατρακύλησε στα 8.500 δολ. ο τόνος.
Επιτεύχθηκε έτσι ένα σπάνιο ρεκόρ: η ΛΑΡΚΟ έχασε και στην άνοδο και στην πτώση του Χρηματιστηρίου!
Ενδεικτική επίσης είναι η περίοδος διοίκησης Σκρέκα τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 2000, η οποία έμεινε γνωστή ως η περίοδος των golden boys.
Ωστόσο, οι ακριβοπληρωμένοι σύμβουλοι, το βόλεμα ημετέρων και η αλόγιστη σπατάλη δεν ήταν χαρακτηριστικό μόνο αυτής της περιόδου.
Σε όλα αυτά, αξίζει κανείς να προσθέσει ότι η ΛΑΡΚΟ, μια ιδιαίτερα ενεργοβόρα βιομηχανία, πλήρωνε για πολλά χρόνια πανάκριβα στη ΔΕΗ (έναν από τους βασικούς μετόχους της ΛΑΡΚΟ) το ρεύμα που κατανάλωνε και σε τιμή σχεδόν διπλάσια από τους ανταγωνιστές της (!), κάτι που ρυθμίστηκε πέρυσι, χωρίς όμως τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.
Οι αναδιαρθρώσεις που προωθούνται σε παγκόσμιο επίπεδο για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και την επίτευξη της επιχειρηματικής ανάπτυξης δεν αφήνουν ανεπηρέαστη τη ΛΑΡΚΟ.
Σε ένα ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον και μέσα σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις, όπως η πρόθεση του Τραμπ για επιβολή δασμών στο εμπόριο χάλυβα με την Ευρωπαϊκή Ενωση, η ΛΑΡΚΟ δείχνει να συγκεντρώνει πάνω της τα βλέμματα όσο ποτέ άλλοτε.
Σε αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο και το ότι στο σιδηρονικέλιο που πουλά ως τελικό προϊόν η ΛΑΡΚΟ εμπεριέχεται το χημικό στοιχείο κοβάλτιο, το οποίο χρησιμοποιείται στην κατασκευή μπαταριών λιθίου, επαναφορτιζόμενο ον μπαταριών νικελίου-καδμίου, και θεωρείται ότι το επόμενο διάστημα θα εμφανίσει αυξημένη ζήτηση, εξαιτίας της ανάπτυξης της ηλεκτροκίνησης στα αυτοκίνητα και της αύξησης της χρονικής διάρκειας αντοχής των μπαταριών των κινητών τηλεφώνων.
Στο πλαίσιο αυτό και σε συνδυασμό με την ασφυκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην εταιρεία, η λύση της ιδιωτικοποίησης μοιάζει μονόδρομος.
Μέσα, μάλιστα, από την τελευταία δήλωση του κ. Σταθάκη, φαίνεται ότι και η σημερινή κυβέρνηση εξετάζει πλέον αυτή τη λύση.
Επανέρχονται ουσιαστικά στην επικαιρότητα σενάρια που θέλουν είτε το «σπάσιμο» της εταιρείας και την πώληση των κομματιών της είτε την εκκαθάρισή της εν λειτουργία και την πώληση των «καλών» κομματιών είτε την είσοδο στρατηγικού επενδυτή.
Οι εργαζόμενοι
28/8/2009 Αποκλεισμός του κόμβου Μαρτίνου από εργαζομένους | EUROKINISSI
Την ίδια στιγμή, πάντως, οι εργαζόμενοι, η πλειονότητα των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και ένα μέρος των πολιτικών κομμάτων δεν εγκαταλείπουν την πάγια θέση τού «Οχι στην ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα» και το αίτημα για παραμονή της ΛΑΡΚΟ υπό δημόσιο έλεγχο.
Αφήνουν, μάλιστα, αιχμές προς τη σημερινή κυβέρνηση ότι δεν προχώρησε στην υλοποίηση των εξαγγελιών της για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας και τον εκσυγχρονισμό της ΛΑΡΚΟ, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία της σημερινής κατάστασης.
Στη ΛΑΡΚΟ υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες εργαζομένων: οι μόνιμοι και οι εργολαβικοί, με σχετικά μεγάλη διαφορά στο μισθολογικό κόστος τους.
Ωστόσο, υπάρχουν μισθολογικές διαφορές και ανάμεσα στους μόνιμους εργαζομένους (οι έχοντες παλιές συμβάσεις και οι προσληφθέντες την τελευταία δεκαετία).
Ο «μύθος» των υψηλών αμοιβών αφορά σχετικά μικρό μέρος εργαζομένων με παλιές συμβάσεις.
Προς αυτούς απευθύνονται και οι αιχμές για τη μη εφαρμογή της μνημονιακής οδηγίας για περικοπή 20% στο μισθολόγιο, με τα σωματεία εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ να τονίζουν ότι δεν υπάγονται στο ενιαίο μισθολόγιο, μια υπόθεση που έφερε αντιμέτωπη τη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ την περίοδο 2011-2014 με τη Δικαιοσύνη για παράβαση καθήκοντος.
Η μείωση, μάλιστα, του μισθολογικού κόστους φαίνεται να αποτελεί «προαπαιτούμενο» για το μέλλον της εταιρείας.
Η μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων, ωστόσο, αμείβεται με ιδιαίτερα χαμηλές απολαβές για το είδος, την επικινδυνότητα και τις συνθήκες εργασίας.
Χειρότερες ακόμη είναι οι συνθήκες για όσους εργάζονται στη ΛΑΡΚΟ με το καθεστώς του «σκλαβοπάζαρου» εργολαβιών.
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και τα πολύ περισσότερα με σοβαρούς τραυματισμούς, αποτέλεσμα της απουσίας συντήρησης των μηχανημάτων, της χρήσης φτηνών και χαμηλής ποιότητας υλικών αλλά και της εντατικοποίησης της εργασίας, είναι ακόμη μια σκληρή πτυχή της καθημερινότητας των εργαζομένων.
Για όσους, μάλιστα, έχασαν τη ζωή τους και εργάζονταν με το καθεστώς της εργολαβίας δεν προβλέπεται αποζημίωση και στήριξη των οικογενειών τους.
Οι συνδικαλιστές
Επάνω: 20/9/2013 Συμπλοκές εργαζομένων με ΜΑΤ στο Μαρτίνο Κάτω: 29/3/2018 Διαμαρτυρία εργαζομένων στο υπ. Περιβάλλοντος | EUROKINISSI
Η πλειονότητα των σωματείων των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ, που ελέγχεται από τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚΕ, αν και επιμένει να χαρακτηρίζει «κόκκινη γραμμή» την παραμονή της εταιρείας υπό δημόσιο έλεγχο και καλεί τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς να θυμηθούν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις, δεν δείχνει διατεθειμένη να φτάσει στα άκρα.
Δείχνει περισσότερο διάθεση συνεννόησης και διαλόγου, σε μια κατεύθυνση παραμονής της εταιρείας σε λειτουργία και διασφάλισης των θέσεων εργασίας.
Μια στάση που όμως καθιστά αμφίβολο το πόσο μπορεί να διασφαλίσει τους εργαζομένους, καθώς μια ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση προβλέπει την πώληση της εταιρείας χωρίς το βάρος των εργαζομένων, εκτός από την περίπτωση όσων βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση.
Την ίδια στιγμή, ένα τμήμα εργαζομένων, μόνιμων και εργολαβικών, που συσπειρώνονται συνδικαλιστικά στο κλαδικό συνδικάτο μετάλλου Φθιώτιδας, προτάσσουν τη διεκδίκηση υπογραφής επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας, που θα προβλέπει νέο οργανόγραμμα, στη λογική του εκσυγχρονισμού της επιχείρησης, την αξιοποίηση της εμπειρίας και της εξειδίκευσης του συνόλου των εργαζομένων, χωρίς εργολαβίες και με πλήρη δικαιώματα.

Διαβάστε περισσότερα »

2:31 μ.μ.




Δυναμώνουμε τον αγώνα για ΣΣΕ με αυξήσεις, για επαναφορά της ΕΓΣΣΕ και του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ, για την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που υπονομεύουν τις ΣΣΕ.
Η κατάργηση της δυνατότητας διαπραγμάτευσης του κατώτερου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και η διατήρηση αυτών των νόμων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν διαδικασία συμπίεσης των μισθών, για την προστασία των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων από τις επιπτώσεις της κρίσης.
Τα τελευταία στοιχεία είναι αποκαλυπτικά! Δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι ευέλικτες μορφές εργασίας καλύπτουν σχεδόν το 1/3 των εργαζομένων της χώρας, γεγονός που αποτυπώνεται στους μισθούς, που έχουν φτάσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Πάνω από 600 χιλιάδες εργαζόμενοι εργάζονται με μερική απασχόληση και με μισθούς που υπολογίζονται στα 349,53, δηλαδή βρίσκονται κάτω από το απαράδεκτο και άθλιο ποσό του επιδόματος ανεργίας.
Να μην αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων!
Η πάλη αυτή δεν ξεκινά από το μηδέν. Πατάει πάνω στη δράση του προηγούμενου διαστήματος, στη συσπείρωση 536 συνδικαλιστικών οργανώσεων που κατέθεσαν πρόταση νόμου για τις συλλογικές συμβάσεις στη Βουλή, την οποία η κυβέρνηση πέταξε στα αζήτητα.
Ο αγώνας και η σκληρή σύγκρουση με την μεγαλοεργοδοσία και το κράτος της, για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων σε κλαδικό, τοπικό, ομοιοεπαγγελματικό και επιχειρησιακό επίπεδο, οι οποίες θα βελτιώνουν τη θέση των εργαζομένων, θα ανακτούν απώλειες και θα ανοίγουν το δρόμο για ουσιαστικές κατακτήσεις, πρέπει να αποτελέσει σήμερα κεντρικό ζήτημα για τους εργαζόμενους.
Χωρίς το μόχθο και τη δουλειά μας, καμία επιχείρηση δε μπορεί να λειτουργήσει. Εμείς είμαστε ο παραγωγός του πλούτου. Δεν θα ζήσουμε σαν σκλάβοι! Η μόνη ελπιδοφόρα επιλογή βρίσκεται στους ταξικούς αγώνες για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών μας, για την ανάπτυξη προς όφελος των εργαζομένων και όχι των κερδών των μονοπωλίων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η κυβέρνηση μαζί με τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) που όλα αυτά τα χρόνια είναι συνένοχες στις αντεργατικές επιλογές και υπηρετούν με χέρια και με πόδια τα συμφέροντα την εργοδοσία, βρίσκονται όλοι μαζί στην αγκαλιά των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων. Αγώνας για τους μισθούς μας, τα δικαιώματα μας! Κανένας εργαζόμενος κάτω από 751€! Αγωνιζόμαστε για: -Μόνιμη σταθερή εργασία για όλους, με Συλλογική Σύμβαση, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, Κοινωνική Ασφάλιση, προστασία στη δουλειά.
-Επαναφορά των μισθών στα προ κρίσης επίπεδα στο Δημόσιο με αυξήσεις στους μισθούς, κάλυψη των απωλειών, επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
-ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. -Κατώτερο μεροκάματο στα 33,57 ευρώ. -Να καταργηθεί με νόμο το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ και κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ. -Επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων. -Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εφαρμογή της μετενέργειας μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό.
-Kανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη! Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική - λαϊκή οικογένεια.
Διαβάστε περισσότερα »

10:10 π.μ. ,

Την Κυριακή 18 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου, η τακτική Γενική Συνέλευση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λαμίας.

 Κατά τη διάρκεια των εργασιών της γενικής συνέλευσης εγκρίθηκε ο διοικητικός και οικονομικός απολογισμός για το 2017, καθώς επίσης, το πρόγραμμα δράσης και ο προϋπολογισμός για το 2018, με την ομόφωνη ψήφο των αντιπροσώπων.

 Στην εισήγηση της Διοίκησης  του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λαμίας από τον Αλέξη Αλεξόπουλου και στις τοποθετήσεις των αντιπροσώπων - εργαζομένων που έλαβαν το λόγο, έγινε αποτίμηση της μέχρι τώρα δράσης.

Αναδείχθηκαν ιδιαίτερα οι πρωτοβουλίες που είχαν να κάνουν με την αντιμετώπιση προβλημάτων εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, οι δράσεις κατά των πλειστηριασμών και κατασχέσεων , η ίδρυση και λειτουργία λαϊκού φροντιστηρίου, καθώς και οι κινητοποιήσεις κατά των αντεργατικών και αντιλαϊκών πολιτικών της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποκορύφωμα την προκήρυξη απεργίας στις 12 Ιανουαρίου, κόντρα στον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό της  πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και του ‘νόθου’ – διασπαστικού ΕΚΠΕΦ.

 Αποτιμήθηκε, επίσης, η εμπειρία που αποκτήθηκε από την επαφή με τους εργαζόμενους, όπως μέσα από την πρόσφατη διήμερη περιοδεία σε χώρους εργασίας. Κυρίαρχο συμπέρασμα όλων, ήταν το δυνάμωμα της εκτίμησης του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λαμίας στους εργαζόμενους της περιοχής.

Δικαιώνεται στην πράξη η πρωτοβουλία των 8 ιδρυτικών σωματείων του Εργατικού Κέντρου Λαμίας, να συγκρουστούν με τον εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό και τους "νεκροθάφτες" του εργατικού κινήματος στην περιοχή, που σήμερα εκφράζονται μέσα από το εργατικό κέντρο περιφερειακής ενότητας Φθιώτιδας.

Προσδιορίστηκαν επίσης οι κατευθύνσεις των δράσεων για το επόμενο διαστήματος, που είναι η συνέχιση της προσπάθειας για ανασυγκρότηση του ταξικού εργατικού κινήματος στην περιοχή και την ενδυνάμωση του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Λαμίας.

Αγωνιζόμαστε για:
Ø Μόνιμη σταθερή εργασία για όλους, με Συλλογική Σύμβαση, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο, Κοινωνική Ασφάλιση, προστασία στη δουλειά.
Ø Υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης και επαναφορά με νόμο στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Κατώτερο μεροκάματο στα 33,57 ευρώ.
Ø Να καταργηθεί με νόμο το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ και κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται κάτω από τα 751 ευρώ.
Ø Επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων.
Ø Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις. Καθολική ισχύς και υποχρεωτικότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Εφαρμογή της μετενέργειας μέχρι την υπογραφή νέας ΣΣΕ χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό.
Ø Επαναφορά των μισθών στα προ κρίσης επίπεδα στο Δημόσιο με αυξήσεις στους μισθούς, κάλυψη των απωλειών, επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
Ø Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη! Απαγόρευση πλειστηριασμών για την εργατική - λαϊκή οικογένεια.
Στηρίζουμε την απεργία της Ομοσπονδίας τροφίμων – ποτών στις 29 Μαρτίου για υπογραφή κλαδικής Συλλογικής Συμβάσης Εργασίας.

 Καταγγέλλουμε την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που στα  κρυφά, συναντήθηκε με τις εργοδοτικές οργανώσεις, για να επικυρώσουν για ακόμα μια φορά το αίσχος των 586 και 511 ευρώ που έχει νομοθετηθεί από κυβέρνηση και εργοδότες. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, τάχα για να διαφυλάξει το "θεσμό" της ΕΓΣΣΕ, προσυπογράφει για άλλη μια φορά την πιο βάρβαρη αντεργατική νομοθεσία που τσακίζει τις συλλογικές συμβάσεις, τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Η αθλιότητα αυτή δεν μας προξενεί έκπληξη καθώς πατούν πάνω στην πάγια και σταθερή γραμμή της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, που συνδιαμορφώνουν με τα αφεντικά. "Ποιος εργοδότης θα δώσει σήμερα 751 ευρώ" αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ στο πρόσφατο Γενικό Συμβούλιο. Δύο μήνες αργότερα επικύρωσε εκ νέου αυτή τη δήλωση με την υπογραφή της νέας ΕΓΣΣΕ. Είναι ύπουλοι και επικίνδυνοι για τους εργαζόμενους! Γι' αυτό και οι εργαζόμενοι πρέπει να τους καταδικάσουν και να τους πετάξουν από το σβέρκο τους, για να ανασάνουμε!

Αναλύθηκε επίσης η κατάσταση που διαμορφώνεται στα σύνορα της χώρας, αλλά και ευρύτερα στη γειτονιά μας.

Οι αντιπαραθέσεις των ισχυρών κρατών και των επιχειρηματικών ομίλων, που αυτά εκπροσωπούν, για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και των δρόμων μεταφοράς ενέργειας και προϊόντων, έχουν πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Ακόμη πιο ανησυχητική για τον εργαζόμενο λαό της πατρίδας μας, είναι η στάση της κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που εμπλέκει όλο και περισσότερο τη χώρα μας στους σχεδιασμούς και τις αντιπαραθέσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, της Ρωσίας και της Κίνας.

Το ίδιο ανησυχητική είναι και η στάση της Ν.Δ. , ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των άλλων κομμάτων, που ενδιαφέρονται μονάχα για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, τον βιομηχάνων και των τραπεζιτών.

 Ως Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο με ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό και διεθνιστικό προσανατολισμό, επισημαίνουμε προς τους εργαζόμενους της περιοχής, ότι ο εργαζόμενος λαός της χώρας μας και οι εργαζόμενοι των γειτονικών χωρών δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν . Αντίθετα έχουν τις ίδιες ανάγκες , τα ίδια προβλήματα και ανησυχίες, αλλά και τους ίδιους εκμεταλλευτές, που είναι η αστική τάξη και το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα.

 Επισημαίνουμε επίσης, ότι ο εργαζόμενος λαός, οφείλει να υπερασπιστεί τα σύνορα της χώρας από οποιαδήποτε προσπάθεια παραβίασης ή αμφισβήτησης από την αστική τάξη κάποιας γειτονικής χώρας. Την ίδια στιγμή όμως, οφείλει να μην  επιστρέψει στην ίδια εκμετάλλευση και να παλέψει για την δική του εργατική εξουσία.

 Στο πλαίσιο αυτό, ο εργαζόμενος λαός, να γυρίσει την πλάτη στον εθνικισμό και τον σωβινισμό, να παλέψει ενάντια στην επέκταση της παρουσίας του ΝΑΤΟ και των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στη χώρα μας και να ενισχύσει τους δεσμούς αλληλεγγύης με τον εργαζόμενο λαό των άλλων χωρών.

Εκφράζουμε την συμπαράστασή μας και την ταξική μας αλληλεγγύη.

1.  Στον προέδρου του Εργατικού Κέντρου Λάρισας και των άλλων 6 ατόμων που τους ασκήθηκε δίωξη για τη συμμετοχή τους σε λαϊκή κινητοποίηση κατά των πλειστηριασμών έξω από τα Δικαστήρια της Λάρισας, όπου για πρώτη φορά τέθηκε σε εφαρμογή ο νόμος που πέρασε στη Βουλή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ τον περασμένο Δεκέμβρη, με τον οποίο οι κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της λαϊκής κατοικίας καθίστανται «ιδιώνυμο» αδίκημα που διώκεται αυτεπάγγελτα.

2.  Στους 5 χαλυβουργούς που καταδικάστηκαν με  ποινή φυλάκισης 7 μηνών, και την προσπάθεια ποινικοποίησης ενός ηρωικού αγώνα που κράτησε πάνω από 9 μήνες. Πρόκειται για μια καταδικαστική απόφαση που ήρθε μετά από μηνύσεις απεργοσπατών, ανθρώπων της εργοδοσίας, με στόχο το ίδιο το εργατικό κίνημα και την αλληλεγγύη που επέδειξε σε εργαζόμενους που δεν δέχτηκαν να σκύψουν το κεφάλι, που πάλεψαν για όσα σήμερα αμφισβητούνται: Για δουλειά με μισθούς και δικαιώματα που να καλύπτουν τις ανθρώπινες ανάγκες, για το δικαίωμα στην ίδια την απεργία.

Δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι: Το ταξικό εργατικό κίνημα δεν δικάζεται. Η ταξική πάλη δεν δικάζεται. Η σύγκρουση με την αντεργατική - αντιλαϊκή πολιτική δεν δικάζεται. Οι εργάτες που παλεύουν ενάντιά της δεν είναι ένοχοι επειδή έκαναν το καθήκον τους, δεν απολογούνται. Κάτω τα χέρια από την εργατική λαϊκή κατοικία. Κανείς πλειστηριασμός εργατικού σπιτιού από τράπεζες και Δημόσιο, καμιά κατάσχεση μισθού και σύνταξης.
Το προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης
Λαμία 18 Μαρτίου 2018



Διαβάστε περισσότερα »

4:38 μ.μ.

Με τους εργαζόμενους στον Αγροτικό Ελαιουργικό Συνεταιρισμό Στυλίδας...

Πρόγραμμα περιοδειών και εξορμήσεων σε μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις της Φθιώτιδας οργάνωσε το Εργατικό Κέντρο Λαμίας τη Δευτέρα και Τρίτη 12 και 13/3, μεταφέροντας πλατιά σε εκατοντάδες εργαζόμενους το κάλεσμα αγώνα για τη διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
Κλιμάκια αποτελούμενα από μέλη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου και των σωματείων της δύναμής του, μαζί με τον Γιώργο Πέρρο, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, και τον Μανώλη Καραντούσα, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Γάλακτος - Τροφίμων - Ποτών, «όργωσαν» για ένα διήμερο τους χώρους δουλειάς, μοιράζοντας σε εκατοντάδες χέρια το σχετικό ενημερωτικό υλικό του ΠΑΜΕ. Συζήτησαν με εργάτες και εργάτριες, μέσα στους χώρους όπου μοχθούν καθημερινά, για τη σημασία της οργάνωσης στα σωματεία τους, ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης και εργοδοσίας, μίλησαν για την ανάγκη να πάρουν τη θέση τους στην πάλη για τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους.
Στους «σταθμούς» της διήμερης εξόρμησης περιλαμβάνονταν μια σειρά μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στη ΒΙΠΕ Λαμίας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Φθιώτιδας σε μεγάλους χώρους, όπου δουλεύουν μάλιστα πολλές εργάτριες και πολλοί έοι εργαζόμενοι. Ανάμεσά τους επιχειρήσεις στον κλάδο των Τροφίμων - Ποτών (ΕΖΑ, «Chipita», «Ferro», «Τσακίρης», «Ιχθυοκαλλιέργειες ΣΕΛΟΝΤΑ», Αγροτικός Ελαιουργικός Συνεταιρισμός Στυλίδας), στον κλάδο του Μετάλλου, μεταξύ αυτών και η ΛΑΡΚΟ, της Χημικής Βιομηχανίας («Atlas Tapes»), του Χαρτιού («ΠΑΚΟ», «TSIMIS Printing»).

Στην πύλη της ΛΑΡΚΟ

Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας οργανώθηκε επίσης εξόρμηση στους σπουδαστές των Επαγγελματικών Σχολών (ΕΠΑΣ) του ΟΑΕΔ,που είναι παράλληλα εργαζόμενοι αμειβόμενοι με τα «υποκατώτατα» μεροκάματα της μαθητείας.
Το διήμερο ολοκληρώθηκε με σύσκεψη που συγκάλεσε το Εργατικό Κέντρο, συνοψίζοντας τα συμπεράσματα της πρωτοβουλίας και δίνοντας τον τόνο της αγωνιστικής συνέχειας.
Με παρακαταθήκη την πείρα που αποκόμισε, το Εργατικό Κέντρο προχωρά την Κυριακή 18/3,στις 10 π.μ., στην τακτική απολογιστική Γενική Συνέλευσή του, όπου θα αποφασίσει και το σχεδιασμό του για το επόμενο διάστημα.
Κόντρα στην προσπάθεια να παραμείνουν οι εργαζόμενοι στην αδράνεια
Το Εργατικό Κέντρο Λαμίας ιδρύθηκε το Δεκέμβρη του 2016 με πρωτοβουλία οχτώ σωματείων. Είχε προηγηθεί το Νοέμβρη του ίδιου έτους η διάλυση του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδας, στην οποία το οδήγησαν οι δυνάμεις που πλειοψηφούσαν σε αυτό (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ), με σκοπό να αποφύγουν τις ευθύνες τους για την επιβολή προστίμου εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ από το ΣΔΟΕ στο ΕΚΦ για τη συμμετοχή του σε επιδοτούμενα σεμινάρια κατάρτισης, την περίοδο 2008 - 2009, για τα οποία αποκαλύφθηκε σωρεία παρανομιών και παρατυπιών.
Μετά τη διάλυση του ΕΚΦ και την πρωτοβουλία των σωματείων για τη σύσταση του Εργατικού Κέντρου Λαμίας, οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού «έτρεξαν» να συγκροτήσουν διασπαστικό Εργατικό Κέντρο («Εργατικό Κέντρο Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας»), με στόχο να συνεχίσουν να παίζουν τον ίδιο ρόλο, να επιδίδονται στην οργάνωση προγραμμάτων και σεμιναρίων, αλλά κυρίως να κρατούν τους εργαζόμενους ανοργάνωτους.
Στόχος να φτάσει η φωνή των σωματείων στους χιλιάδες ανοργάνωτους εργαζόμενους
Το Εργατικό Κέντρο Λαμίας, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας την πρωτοβουλία ενημέρωσης για τις ΣΣΕ, έδωσε προτεραιότητα σε μια σειρά από μεγάλους χώρους δουλειάς όπου δεν υπάρχει συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, παρότι ο συνολικός αριθμός των εργαζομένων στους χώρους αυτούς υπολογίζεται πως ξεπερνά τα 1.400 άτομα. Στόχος της παρέμβασης ήταν οι περιοδείες να αποτελέσουν ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της οργάνωσης, της συσπείρωσης των εργαζομένων στα κλαδικά τους συνδικάτα, στην προσπάθεια για στήσιμο επιτροπών και σωματείων.
Στην επιχείρηση «ΠΑΚΟ» 
Στη δύσκολη αυτή προσπάθεια, το Εργατικό Κέντρο είναι αποφασισμένο να δώσει το επόμενο διάστημα συνέχεια, αξιοποιώντας την πληρέστερη εικόνα που απέκτησε για τα προβλήματα των εργαζομένων, καλύτερα προετοιμασμένο να αναλάβει δράση και πρωτοβουλίες για τα ζητήματα που τους απασχολούν.
Το «τοπίο» στους εργασιακούς χώρους στους οποίους βρέθηκε το Εργατικό Κέντρο έχει διαμορφωθεί από την εφαρμογή του συνόλου των αντεργατικών μέτρων που έχουν ψηφιστεί και εφαρμοστεί από τις κυβερνήσεις, «λύνοντας τα χέρια» των εργοδοτών να εντείνουν την εκμετάλλευση. Εργαζόμενοι «πολλών ταχυτήτων» που διαχωρίζονται σε «παλιούς» και «νέους», προσλήψεις που γίνονται από το 2012 και μέχρι σήμερα με το βασικό μισθό των 586 ευρώ μεικτά (511 ευρώ μεικτά για τους νέους κάτω των 25 ετών), μειώσεις σε μισθούς και δικαιώματα, είναι ο κοινός παρονομαστής στον οποίο έχει οδηγήσει η επίθεση στις Συλλογικές Συμβάσεις. Συνθήκες εντατικοποίησης, με υπερωρίες, νυχτερινά και δουλειά τις Κυριακές, επικρατούν σε πολλές επιχειρήσεις. Οπως κατήγγειλε το Εργατικό Κέντρο, η εντατικοποίηση είναι υπεύθυνη για τα εργατικά «ατυχήματα», καθώς μέσα στους τελευταίους επτά μήνες έχουν δηλωθεί οχτώ, το ένα από τα οποία ήταν θανατηφόρο, χωρίς να είναι γνωστό πόσα έχουν κρυφτεί «κάτω από το χαλί». Σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφονται επίσης «κρούσματα» απλήρωτης εργασίας, συστηματικών και πολύμηνων καθυστερήσεων στην καταβολή των δεδουλευμένων των εργαζομένων.
Το πρόγραμμα περιοδειών υλοποιήθηκε παρά την προσπάθεια των εκπροσώπων της εργοδοσίας να θέσουν εμπόδια στην επικοινωνία του Εργατικού Κέντρου και των σωματείων με τους εργαζόμενους. Η επιμονή και η αποφασιστικότητα των συνδικαλιστών ανάγκασε την εργοδοσία να υποχωρήσει, με αποτέλεσμα σε μια σειρά περιπτώσεις οι πόρτες των επιχειρήσεων να ανοίξουν για πρώτη φορά, με τα σωματεία να στέλνουν μήνυμα στους εργαζόμενους πως δεν υπάρχει «άβατο» στην προσπάθειά τους να συζητήσουν με τους συναδέλφους τους.
Στο επίκεντρο η ανάγκη για οργάνωση και αγώνα
Στους χώρους των εργοστασίων όπου οι εργάτες κάνουν το διάλειμμά τους, στην πύλη της ΛΑΡΚΟ κατά την αλλαγή της βάρδιας, στους χώρους της παραγωγής, τα κλιμάκια των συνδικαλιστών έθεσαν στο επίκεντρο της συζήτησης το ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Υπενθύμισαν την επίθεση που έχουν εξαπολύσει κυβερνήσεις και μεγαλοεργοδότες και τις απώλειες που έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια. Ενημέρωσαν για τα νέα σχέδια επίθεσης στην Κοινωνική Ασφάλιση, μέσα από τις αξιώσεις που διατυπώνουν ο ΣΕΒ και όλα τα αστικά επιτελεία. Μίλησαν στους εργαζόμενους για την πρόταση νόμου για την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων, που έχει τη στήριξη περισσότερων από 500 συνδικαλιστικών οργανώσεων αλλά έχει καταχωνιαστεί στα «συρτάρια» της κυβέρνησης, η οποία αρνείται να επαναφέρει με νόμο όσα με τον ίδιο τρόπο καταργήθηκαν. Κάλεσαν τους συναδέλφους τους να αναλογιστούν πως το μεγαλύτερο από όλα τα «σκάνδαλα» είναι η μείωση του κατώτερου μισθού από τα 751 στα 586 ευρώ, που γέμισε και συνεχίζει να γεμίζει τις τσέπες των εργοδοτών, κάνοντας πάμφθηνους τους εργάτες και αυξάνοντας τα κέρδη τους. Απέναντι στη σημερινή κατάσταση, το Εργατικό Κέντρο και τα σωματεία υπογράμμισαν πως ο μόνος δρόμος είναι η οργάνωση των εργαζομένων και ο αγώνας για το μισθό, τα ωράρια, τις συνθήκες δουλειάς.
Οι εργαζόμενοι από τη μεριά τους προσπάθησαν και βρήκαν τρόπους, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της εργοδοσίας, να μεταφέρουν την πραγματικότητα που ζουν και τις σκέψεις τους για αυτή. Μίλησαν για την κοροϊδία της επιχείρησης, που επέβαλε μειώσεις σε παλιότερους εργαζόμενους και την ίδια στιγμή μοίρασε ελάχιστα ψίχουλα, τα οποία βάφτισε «αυξήσεις», στους πιο άθλια αμειβόμενους νέους εργαζόμενους. Εξέφρασαν τη διάθεσή τους να πάρουν κι οι ίδιοι μέρος στον αγώνα, παράλληλα με τους δισταγμούς, τους φόβους και τις απορίες τους για το ποιος θα βρεθεί στο πλάι τους για να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία και τα «αντίποινα» της εργοδοσίας.
Δίνοντας συνέχεια στη δραστηριότητα αυτή, επιχειρησιακά και κλαδικά σωματεία έχουν αποφασίσει να συζητήσουν το ζήτημα των Συλλογικών Συμβάσεων. Με τη βοήθεια του Εργατικού Κέντρου επιδιώκουν να επεξεργαστούν σχέδια Συμβάσεων με αυξήσεις στους μισθούς και τα μεροκάματα, συμπεριλαμβάνοντας μια σειρά θέματα που απασχολούν τους εργαζόμενους, όπως την απληρωσιά, τις καθημερινές μετακινήσεις από και προς τη δουλειά με δικά τους μέσα, τα μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ της Κυριακής 18 Μάρτη 2018.

Διαβάστε περισσότερα »

3:49 μ.μ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαμίας  την Κυριακή 18  Μαρτίου 2018 και ώρα 10:00 το πρωί, στην αίθουσα συνεδριάσεων  του Εργατικού Κέντρου Λαμίας στην πλατεία Διάκου μετά από πρόσκληση του Διοικητικού Συμβουλίου  πραγματοποιεί την  Τακτική Απολογιστική Γενική Συνέλευση με τα παρακάτω θέματα ημερήσιας διάταξης :

1.   Διοικητικός Απολογισμός του 2017
2.   Οικονομικός Απολογισμός του 2017
3.   Έκθεση Ελεγκτικής Επιτροπής για το οικονομικό έτος 2017
4.   Προϋπολογισμός 2018
5.   Προγραμματισμός Δράσης για το 2018
Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Διαβάστε περισσότερα »
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ © 2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.