Articles by "ΑΡΘΡΑ"

1η ΜΑΗ 1ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ Ε.Κ.Λ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΌ ΑΦΙΣΑ ΒΙΝΤΕΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΣΕΕ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΩΡΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΑΪΚΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΟΤΑ Π.Α.ΜΕ ΠΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΟΗΘΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΓΣΕΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΣΚΕΨΗ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΑ Ε.Κ.ΛΑΜΙΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ(ΕΖΑ) ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ MONDELEZ. ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ UNIPAK HELLAS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΥ ΤΡΟΦΙΜΑ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11:03 μ.μ. ,

Την κλιμάκωση της ενιαίας επίθεσης στην Κοινωνική Ασφάλιση από τις κυβερνήσεις ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, η οποία εντάθηκε ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, έρχεται να επιβεβαιώσει η δημοσιοποίηση του νέου αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου που ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή η ΝΔ.

Το νομοσχέδιο για το «νέο Ασφαλιστικό» της ΝΔ, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων αντιλαϊκών ανατροπών, στην πραγματικότητα θωρακίζει τον νόμο - λαιμητόμο, του Κατρούγκαλου, για να εφαρμοστεί ακόμα πιο αποτελεσματικά, απέναντι και στα όποια νομικά «κωλύματα» και αμφισβητήσεις προέκυψαν από τότε που ψηφίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει το δρόμο για την επόμενη φάση της επίθεσης, με την πλήρη ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων σε επόμενο νομοσχέδιο, το οποίο η κυβέρνηση προγραμματίζει εντός του 2020.

Σε πλήρη ισχύ όλες οι ανατροπές και οι «κόφτες»

Παρά τα 104 «νέα» άρθρα, την πληθώρα των διατάξεων, των «αλλαγών» και των προσαρμογών, ο σκληρός αντιδραστικός πυρήνας και η «αρχιτεκτονική» του νόμου 4387/2016 παραμένουν σε πλήρη ισχύ, σε σημείο που να μιλάμε πλέον για νόμο Κατρούγκαλου - Βρούτση...

Το νομοσχέδιο της ΝΔ διατηρεί σε ισχύ όλες τις περικοπές στις συντάξεις από το 2010 και θεωρεί και αυτό αμετάκλητες την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης και τις περικοπές στις επικουρικές και στα εφάπαξ. Διατηρεί όλες τις αυξήσεις των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, που διαμόρφωσαν το υποχρεωτικό όριο στα 67 χρόνια για άνδρες και γυναίκες, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Επιβεβαιώνει τη διάσπαση της ενιαίας σύνταξης σε εθνική και ανταποδοτική και, παρά τις γενικές αναφορές για «εγγύηση» των συντάξεων από το κράτος, περιορίζει και αυτό την κρατική χρηματοδότηση μόνο στο τμήμα της εθνικής σύνταξης.

Για τις νέες συντάξεις, σε βάθος 50 χρόνων εξασφαλίζεται ότι αυτές θα παραμείνουν σε επίπεδα πτωχοκομείου. Οπως και ο νόμος Κατρούγκαλου, το νομοσχέδιο της ΝΔ προβλέπει το «πάγωμα» όλων των συντάξεων (παλιών και νέων) τουλάχιστον μέχρι το 2022. Από το 2023 και μετά οι «αυξήσεις» - ακριβώς όπως προβλέπει και ο νόμος Κατρούγκαλου - δεν μπορούν να ξεπερνούν τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (επίσημο πληθωρισμό), που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα δεν θα αποτελούν αυξήσεις.

Διατηρεί την πρόβλεψη για τρίχρονες αναλογιστικές μελέτες προκειμένου να ελέγχεται η «βιωσιμότητα» του συστήματος, οι οποίες στην ουσία θα αξιοποιούνται από την εκάστοτε κυβέρνηση ως εργαλεία νέων περικοπών (μόνιμοι «κόφτες»), όταν θα κρίνεται αναγκαίο με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Στην ίδια λογική, διατηρείται και η ρήτρα του 1ου μνημονίου για τη συνολική δαπάνη για κύριες και επικουρικές συντάξεις ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Υπόσχονται «αυξήσεις»... με νέα περικοπή της συνταξιοδοτικής δαπάνης!

Ειδικά για το ζήτημα των «αυξήσεων» που διαφημίζει η κυβέρνηση, «για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια» όπως λέει, η αλήθεια είναι πως με ένα περιτύλιγμα... «αναλογικότητας» και «ισοτιμίας» στις περικοπές, με βάση και τις αποφάσεις του ΣτΕ, επιχειρούν να κρύψουν τις νέες μειώσεις στη συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη, οι οποίες αποτυπώνονται τόσο στον κρατικό προϋπολογισμό για το 2020 όσο και στους μεσοπρόθεσμους στόχους που έχουν τεθεί από τη σημερινή και την προηγούμενη κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα, με ένα ποσό που ανέρχεται μόλις στο 0,5% του ΑΕΠ, περίπου 1 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση επιδιώκει να καλύψει την επιστροφή κάποιων ποσών από την περικοπή που επιβλήθηκε στις επικουρικές 300.000 συνταξιούχων (με άθροισμα κύριας και επικουρικής πάνω από 1.300 ευρώ), την αύξηση των συντελεστών αναπλήρωσης για ακόμα μικρότερο αριθμό συνταξιούχων με πάνω από 9.000 ένσημα (σε πρώτη φάση εκτιμούνται γύρω στις 60.000) και να χρηματοδοτήσει διάφορες παρεμβάσεις σε Υγεία και Πρόνοια.

Αυτό που γίνεται καθαρό είναι πως δεν πρόκειται για πρόσθετη χρηματοδότηση, αλλά για το ποσό που μέχρι πρότινος δινόταν ως ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Το ίδιο αυτό ποσό, το οποίο κατάργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια το «βάφτισε» 13η σύνταξη, τώρα η ΝΔ το ανακατανέμει, κλείνοντας διάφορες «τρύπες», ενώ οι χαμηλοσυνταξιούχοι εγκαταλείπονται στη μοίρα τους. Πρόκειται για μια εξέλιξη που εκθέτει εξίσου ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, κι ας ερίζουν για το ποιος είναι δήθεν πιο κοινωνικά «ευαίσθητος». Και οι δύο κοροϊδεύουν προκλητικά τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Η συνέχιση και εφαρμογή όλων των περικοπών που έχουν ψηφιστεί, εξάλλου, αποδεικνύεται από τα επίσημα στοιχεία.

Με βάση τον προϋπολογισμό του ΕΦΚΑ, φέτος το κονδύλι για τις κύριες συντάξεις αναμένεται να μειωθεί παραπέρα, κατά 155 εκατ. ευρώ.

Αντίστοιχα, σε ό,τι αφορά τις επικουρικές, όπως προκύπτει και από τον κρατικό προϋπολογισμό, το συνολικό κονδύλι για το 2020 θα μειωθεί κατά 71 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με το 2019!

Επιπλέον, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν δεσμευτεί ότι η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη ως ποσοστό του ΑΕΠ θα μειωθεί από 17,3% το 2016 στο 14% το 2020, στο 13% το 2025 και στο 12,5% το 2030!

Η απατηλή προπαγάνδα για τους συντελεστές αναπλήρωσης

Το ίδιο απάτη αποδεικνύεται όλη η κυβερνητική προπαγάνδα για τους συντελεστές αναπλήρωσης στις κύριες συντάξεις.

Οι συντελεστές αναπλήρωσης για τη συντριπτική πλειοψηφία, δηλαδή για όσους έχουν από 4.500 έως 9.000 ένσημα, παραμένουν οι ίδιοι απαράδεκτα χαμηλοί συντελεστές που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου.

Οι συντελεστές αυτοί, σε συνδυασμό με τη μείωση του συντάξιμου μισθού (μέσος όρος αποδοχών σε ολόκληρο τον εργάσιμο βίο), οδηγούν σε συντάξεις πείνας.

Επιπλέον, στις συνθήκες που εργάζονται οι σημερινοί ασφαλισμένοι και ιδιαίτερα οι νέες γενιές, με την τεράστια «ευελιξία», την υποαπασχόληση και την προσωρινότητα στην εργασία, την ανεργία, που μετά από τόσα χρόνια κρίσης παραμένει στα ύψη και στη φάση της ανάκαμψης, το ποσοστό των ασφαλισμένων που θα ξεπερνά το φράγμα των 9.000 ενσήμων θα είναι πάρα πολύ μικρό. Αρα, για όλους αυτούς η περιβόητη παρέμβαση στους συντελεστές δεν θα έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα.

Μεγάλη κοροϊδία είναι και όλη η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί «ελεύθερης επιλογής» εισφορών από τους αυτοαπασχολούμενους, τους επιστήμονες και τους αγρότες. Στην πραγματικότητα, το νομοσχέδιο φέρνει μεγάλη αύξηση εισφορών για τη συντριπτική πλειοψηφία τους. Η πρώτη και πιο «χαμηλή» κατηγορία (στην οποία... «ελεύθερα» - υποχρεωτικά θα οδηγείται η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών που παλεύει να τα βγάλει πέρα) είναι στα 220 ευρώ το μήνα για τους επαγγελματίες και στα 121 για τους αγρότες. Και εδώ, όσον αφορά τις μελλοντικές συντάξεις το σίγουρο είναι ότι οδηγούμαστε σε συντάξεις φτώχειας, πολύ περισσότερο για την πιο «χαμηλή» κατηγορία.

Στη μέγγενη των περικοπών και της ιδιωτικοποίησης οι επικουρικές

Τέλος, με το νέο νομοσχέδιο η κυβέρνηση ανοίγει δρόμο στο επόμενο αντιασφαλιστικό χτύπημα, την πλήρη ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων, για την οποία θα ακολουθήσει και δεύτερος νόμος μέσα στο 2020, όπως επιβεβαιώθηκε και από την πρόσφατη συνάντηση του πρωθυπουργού με την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας.
Τον αντιλαϊκό αυτό σχεδιασμό διευκολύνουν οι διατάξεις για τις επικουρικές συντάξεις, που περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου. Συγκεκριμένα, προβλέπονται η ενοποίηση - ένταξη του σημερινού ΕΤΕΑΕΠ (επικουρικές και εφάπαξ) στον ΕΦΚΑ και η δημιουργία του λεγόμενου e-ΕΦΚΑ, με την ταυτόχρονη δυνατότητα ένταξης - σε προαιρετική βάση - νέων ομάδων ασφαλισμένων (αυτοαπασχολούμενων, αγροτών και επιστημόνων), ως το πρώτο βήμα για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων, με «προίκα» τα 7 δισ. ευρώ αποθεματικά του ΕΤΕΑΕΠ, για την κάλυψη του κόστους μετάβασης στο νέο σύστημα.

Με άλλες διατάξεις, εκτός από τις περικοπές του 2016 που αφορούν τους συνταξιούχους με άθροισμα κύριας και επικουρικής πάνω από 1.300 ευρώ, όλες οι άλλες περικοπές που προηγήθηκαν στις επικουρικές παραμένουν σε ισχύ. Μάλιστα, η αναδρομικότητα των ποσών που θα αποδοθούν για τη συγκεκριμένη περικοπή ισχύει μόνο από τον χρόνο έκδοσης της απόφασης (Οκτώβρης 2019) και όχι από το καλοκαίρι του 2016, όταν επιβλήθηκε.

Παραμένει σε ισχύ όλο το αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο των ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ για τις επικουρικές, με το οποίο για το μεν διάστημα μέχρι το τέλος του 2014 μειώνονται, καθώς ο συντελεστής αναπλήρωσης μειώθηκε κατά 50%, ενώ καταργήθηκαν και τα κατώτερα όρια αυτών των συντάξεων, για το δε διάστημα από 1/1/2015 εφαρμόζονται οι αρχές ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος (ατομικές μερίδες κ.λπ.).

Διαβάστε περισσότερα »

8:36 μ.μ. ,

Υπάρχει διέξοδος προς όφελος των εργαζομένων και του λαού
Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι παρεμβάσεις από την πλευρά της κυβέρνησης, που δείχνουν επιτάχυνση των αντεργατικών - αντιλαϊκών σχεδιασμών για τη ΛΑΡΚΟ.
Μπροστά στις εξελίξεις, που πρέπει να βρουν προετοιμασμένους και σε αγωνιστική ετοιμότητα πρώτα και κύρια τους εργαζόμενους στην επιχείρηση, αλλά και όλο το λαό, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε βασικές πλευρές της διαχρονικής εγκληματικής πολιτικής σε βάρος της ΛΑΡΚΟ και του ορυκτού πλούτου της χώρας, απ' όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπηρέτησαν και υπηρετούν με συνέπεια το στόχο της ανάπτυξης για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Με την πείρα τους μετά από τόσα χρόνια, οι εργαζόμενοι μπορούν σήμερα να δουν ότι η διέξοδος για τη ΛΑΡΚΟ δεν βρίσκεται στο ένα ή στο άλλο σχέδιο που προτάσσει τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά στον αγώνα για την ακύρωσή τους, σε σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική και τον δρόμο ανάπτυξης που θυσιάζει τα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ανάγκες στο βωμό του κέρδους.
Μια σύντομη αναδρομή στην πορεία της επιχείρησης
Η εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων στην περιοχή που δραστηριοποιείται το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα Φθιώτιδας καταγράφεται από το 800 π.Χ., αναφορά γι' αυτό κάνει στα γραπτά του και ο Παυσανίας.
Στα τέλη του 1800, όταν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής αρχίζουν να αναπτύσσονται στη χώρα μας, έχουμε την εκμετάλλευση των μεταλλείων από διάφορες εταιρείες εξόρυξης όπου εξάγουν στην Ευρώπη μετάλλευμα.
Το 1912 ανακαλύφθηκε ότι μέσα στο μετάλλευμα υπήρχε νικέλιο και στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το μετάλλευμα γινόταν εξαγωγή από τις κατοχικές δυνάμεις στη φασιστική - ναζιστική Γερμανία. Μετά τον πόλεμο τα δικαιώματα των μεταλλευμάτων παραχωρήθηκαν στον Μποδοσάκη, όπου το 1963 δημιουργεί, σε συνεργασία με το μονοπώλιο της «Kroup», το πυρομεταλλουργικό εργοστάσιο παραγωγής σιδηρονικελίου, την ΛΑΡΚΟ.
Τις δεκαετίες του '60 και του '70 η ΛΑΡΚΟ αναπτύσσεται ραγδαία αποδίδοντας τεράστια κέρδη στο ίδρυμα Μποδοσάκη. Το 1983, εφόσον το ίδρυμα Μποδοσάκη έχει αφήσει απλήρωτα θαλασσοδάνεια και ΔΕΗ, εγκαταλείπει την ΛΑΡΚΟ και αυτή περνά στις τράπεζες, δίνοντας σε αυτές τεράστια κέρδη μέχρι το 1986.
Το 1986 η ΛΑΡΚΟ περνά στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων και εκκαθαρίζεται κάνοντας απολύσεις εργαζομένων. Η εκκαθάριση αυτή δεν έχει κλείσει μέχρι σήμερα.
Το 1989, με 100 εκατομμύρια δραχμές κεφάλαιο εκκίνησης από το κράτος (τα μοναδικά χρήματα που έχει πάρει η ΛΑΡΚΟ από το κράτος), δημιουργεί τη Γενική Μεταλλευτική & Μεταλλουργική ΛΑΡΚΟ ΑΕ (νέα ΛΑΡΚΟ), με μετόχους το κράτος, τη ΔΕΗ και την Εθνική Τράπεζα.
Από τότε έως σήμερα οι διοικήσεις της ΛΑΡΚΟ διορίζονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και σε συνεργασία με αυτές έχουν σταθερό προσανατολισμό την υπηρέτηση των συμφερόντων ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων.
Η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική βιομηχανία στην Ευρώπη που παράγει FeNi (σιδηρονικέλιο) με τη μέθοδο της πυρομεταλλουργίας. Καλύπτει το 6% των αναγκών της Ευρώπης και το 3% παγκόσμια.
Η ΛΑΡΚΟ εκμεταλλεύεται το σύνολο των νικελούχων μεταλλευμάτων της χώρας μας. Εχει εργοτάξια εξόρυξης μεταλλεύματος και δικό της βαρύ εξοπλισμό στη Βοιωτία, στη Φθιώτιδα, στην Εύβοια, στην Καστοριά. Επίσης στην κατοχή της έχει και λιγνιτωρυχείο στα Σέρβια Κοζάνης.
Η χώρα μας έχει στο υπέδαφός της το 90% των κοιτασμάτων νικελίου της Ευρώπης. Το νικέλιο που παράγει η ΛΑΡΚΟ περιέχει μεγάλο ποσοστό κοβαλτίου και για τον λόγο αυτό κατατάσσεται στα ποιοτικότερα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η παραγωγή της ΛΑΡΚΟ καλύπτει τις ανάγκες μεγάλων ευρωπαϊκών μονοπωλίων σε πρώτη ύλη για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή βιομηχανικών μηχανών παραγωγής, στις κατασκευές, στην αυτοκινητοβιομηχανία, στην πολεμική βιομηχανία, σε εργαλεία ιατρικής, κατασκευή οικιακών συσκευών κ.α.
Η χώρα μας έχει επίσης κοιτάσματα χρωμίου, όπου μαζί με το νικέλιο μπορούν να παράξουν ανοξείδωτο χάλυβα και το 1982 πραγματοποιήθηκε (με επιτυχία) πείραμα στη ΛΑΡΚΟ παραγωγής αυτού, ωστόσο, στο πλαίσιο των πολιτικών της τότε ΕΟΚ, δεν προχώρησε στη δημιουργία αντίστοιχης μονάδας παραγωγής.
Μεγάλες δυνατότητες που υποτάσσονται στα κέρδη
Η ΛΑΡΚΟ όλα τα χρόνια πουλά το σιδηρονικέλιο FeNi σε ξένους ομίλους. Αυτοί παράγουν ανοξείδωτο χάλυβα και κερδοφορούν. Στη συνέχεια μεγαλοπρομηθευτές τον εισάγουν στη χώρα μας μοσχοπουλώντας τον.
Οι πελάτες της ΛΑΡΚΟ πληρώνουν μόνο το 20% από το FeNi που παίρνουν. Πληρώνουν μόνο το Ni (νικέλιο) σε τιμή που καθορίζεται από το LME του Λονδίνου. Το Fe (πρωτογενής σίδηρος), που αποτελεί σχεδόν το υπόλοιπο 80% του προϊόντος, δεν το πληρώνουν. Δεν πληρώνουν επίσης και το 4% κοβάλτιο που έχει τριπλάσια αξία από το σύνολο του προϊόντος.
Μια περίοδο, επί Μποδοσάκη στη ΛΑΡΚΟ, σε ένα κομμάτι της παραγωγής, γινόταν διαχωρισμός του σιδηρονικελίου με τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης βγάζοντας 100% νικέλιο. Σταμάτησε, όμως, στο πλαίσιο και πάλι των πολιτικών της τότε ΕΟΚ.
Επίσης η ΛΑΡΚΟ παράγει μεγάλη ποσότητα υποπροϊόντος που ονομάζεται «σκουριά» από τα Ηλεκτροκάμινα, που θα μπορούσε να αξιοποιεί μόνη της μέσα από διάφορες εφαρμογές που καταγράφουν μελέτες. Από αυτή, ένα 12% το πουλά σε εξευτελιστικές τιμές σε μονάδες παραγωγής υλικού αμμοβολής και την υπόλοιπη τη ρίχνει στη θάλασσα πληρώνοντας εφοπλιστές για τη μεταφορά της στον Ευβοϊκό κόλπο. Τέλος, πουλά και το 100% της σκουριάς μεταλλακτών σε εξευτελιστικές τιμές, ενώ θα μπορούσε και αυτή να αξιοποιηθεί σε διάφορες εφαρμογές σύμφωνα με μελέτες.
Είτε η ΛΑΡΚΟ ανήκε στον Μποδοσάκη, είτε στις τράπεζες, είτε στο κράτος, σταθερά κερδισμένοι είναι οι πελάτες της, δηλαδή οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Διαχρονικά παίρνουν το σιδηρονικέλιο ως πρώτη ύλη παράγοντας τεράστια υπεραξία μέσα από την παραπέρα επεξεργασία, δημιουργώντας Ανοξείδωτο Χάλυβα, αξιοποιώντας τα υπόλοιπα στοιχεία του προϊόντος που τους παρέχονται δωρεάν (σίδηρο, κοβάλτιο).
Κερδισμένος ήταν ο Μποδοσάκης. Του παραχωρήθηκαν βουνά, κάμποι και θάλασσα, επιδοτήσεις και ευνοϊκές τιμές σε ΔΕΗ, θαλασσοδάνεια, έβγαλε δισ., δεν πλήρωσε τίποτα.
Κερδισμένοι είναι όλοι αυτοί που κρύβονται με την κάλυψη των αστικών κυβερνήσεων πίσω από την «παλιά» ΛΑΡΚΟ που εκκαθαρίζεται μέχρι σήμερα και διαχρονικά τραβάνε μεγάλα ποσά, εκατομμυρίων ευρώ, από τη ΛΑΡΚΟ.
Κερδισμένοι είναι οι μέτοχοι της ΛΑΡΚΟ, που ό,τι και να γίνει, χωρίς να έχουνε δώσει μία δεκάρα, έχουν κέρδη. Αυτοί είναι κερδισμένοι και ως πάροχοι της ΛΑΡΚΟ. Η ΛΑΡΚΟ δεν έχει ούτε ένα ληξιπρόθεσμο δάνειο προς τη μέτοχο Εθνική. Διαχρονικά όμως μεγάλα δάνεια η ΛΑΡΚΟ τα έπαιρνε από τη μέτοχό της με πολύ μεγαλύτερο επιτόκιο από αυτό της αγοράς.
Με τη ΔΕΗ συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Από το 1989 έως και το 2006 η ΛΑΡΚΟ πλήρωνε πολύ πιο ακριβά το ρεύμα από ό,τι πλήρωναν άλλες ενεργοβόρες, μεταξύ αυτών και ανταγωνίστριες προς τη ΛΑΡΚΟ εταιρείες της χώρας μας και, παρ' όλα αυτά, η ΛΑΡΚΟ μέχρι το 2006 είχε μικρό και διαχειρίσιμο χρέος προς τη ΔΕΗ. Το 2006, με παρέμβαση της τότε κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, το ήδη αυξημένο τιμολόγιο της ΔΕΗ προς τη ΛΑΡΚΟ διπλασιάζεται.
Μέσα από τέτοιες ενέργειες η ΛΑΡΚΟ έχει συσσωρεύσει 300 εκατομμύρια χρέος στη ΔΕΗ και εμφανίζεται ζημιογόνα.
Βήματα στην πορεία της ιδιωτικοποίησης
Το 2009 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιχειρεί την παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ, αλλά γίνονται εκλογές και δεν προλαβαίνει. Ερχεται το ΠΑΣΟΚ και με το πρώτο μνημόνιο, η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ γίνεται μνημονιακή δέσμευση.
Στη συνέχεια η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας περνάει τις μετοχές του Δημοσίου στο ΤΑΙΠΕΔ και παράλληλα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού επιβάλλει το πρόστιμο των 136 εκατομμυρίων ευρώ, διότι το κράτος, ως μέτοχος της ΛΑΡΚΟ, έκανε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και μπήκε εγγυητής σε δάνειο που το έχει αποπληρώσει η ΛΑΡΚΟ.
Στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βγάζει σχέδιο - απόφαση ιδιωτικοποίησης της ΛΑΡΚΟ σε 3 κομμάτια, το λεγόμενο σχέδιο «τριχοτόμησης». Με βάση αυτό το σχέδιο - απόφαση, με έναν διεθνή διαγωνισμό θα ιδιωτικοποιηθούν το εργοστάσιο της Λάρυμνας και τα μεταλλεία της Βοιωτίας. Με άλλο διεθνή διαγωνισμό θα ιδιωτικοποιηθούν τα λιγνιτωρυχεία, κομμάτι από τα μεταλλεία της Εύβοιας και τα μεταλλεία Καστοριάς. Ολα τα χρέη της σημερινής ΛΑΡΚΟ και οι εργαζόμενοι θα μεταφερθούν στο κομμάτι μεταλλείων της Εύβοιας, όπου πουλώντας μετάλλευμα στη ΛΑΡΚΟ και σε τρίτους θα εκκαθαρίζουν τα χρέη. Εφόσον εκκαθαριστούν τα χρέη, μετά θα γίνει διεθνής διαγωνισμός και θα πουληθεί και αυτό.
Το σχέδιο τριχοτόμησης της ΛΑΡΚΟ δεν είναι η αιτία, αλλά το εργαλείο για να περάσουν οι σχεδιασμοί του κεφαλαίου.
Παράλληλα με όλα αυτά, «τρέχει» το σχέδιο ανάδειξης της χώρας σε κόμβο Ενέργειας και εμπορευμάτων, που «ακουμπάει» και τη ΛΑΡΚΟ, ενώ η τριχοτόμησή της θα διευκολύνει ακόμα περισσότερο την ένταξή της σ' αυτόν τον σχεδιασμό.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, στην περιοχή της Λάρυμνας, με πρόσχημα ότι «η ΛΑΡΚΟ χρειάζεται αυτόνομη Ενέργεια για να είναι κερδοφόρα», παρουσιάζεται ενδιαφέρον για την κατασκευή μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με λιθάνθρακα, με καύση σκουπιδιών και βιομηχανικών αποβλήτων, αλλά μετά από κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής δεν προχωρούν.
Στη συνέχεια η ΛΑΡΚΟ μαζί με τα ΕΛΠΕ δημιούργησε τη θυγατρική «ΛΑΡΚΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ», όπου έχει άδειες για τη δημιουργία φωτοβολταϊκού πάρκου 1.000 MW. Με πρόσχημα ότι «η σκουριά πρέπει να σταματήσει να πέφτει στον Ευβοϊκό», η ΛΑΡΚΟ αδειοδοτήθηκε και κατασκεύασε ΧΥΤΑ. Επίσης, με πρόσχημα ότι «η ΛΑΡΚΟ χρειάζεται μεγάλο λιμάνι για τα εμπορεύματά της», έχει αδειοδοτηθεί για την προέκταση του λιμανιού της Λάρυμνας.
ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ προωθούν το σχέδιο των μονοπωλίων και της ΕΕ
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ρύθμισε σχεδόν όλες τις εκκρεμότητες για να προχωρήσει το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού. Αναγνώρισε το τεράστιο χρέος στη ΔΕΗ που προκλήθηκε με τον τρόπο που αναφέραμε παραπάνω. Οι προσφυγές των μετόχων για το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εργοστασίου και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τις κρατικές ενισχύσεις έχουν τελεσιδικήσει. Από ό,τι διαρρέεται, έτοιμο να κλείσει είναι και το ζήτημα της εκκαθάρισης της «παλαιάς» ΛΑΡΚΟ.
Παράλληλα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έγκριση για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από το Μαυρομάτι στη Λάρυμνα και κατασκευή υποσταθμού αναδιανομής αυτού με πρόσχημα ότι «θα αξιοποιηθεί στη ΛΑΡΚΟ». Τέλος, απαξίωσε παραπέρα το εργοστάσιο και τα μεταλλεία, ενώ παράλληλα άνοιξε επαφές με τη μεγαλύτερη εταιρεία στο εμπόριο μεταλλευμάτων, την TELF.
Σήμερα, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, παίρνοντας το νήμα από εκεί που το άφησε o ΣΥΡΙΖΑ, με διαδικασίες fast track, προωθεί το σχέδιο - απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτά που διέρρευσαν από την πρώτη σύσκεψη των αρμόδιων υπουργών είναι επανεκκίνηση του σχεδίου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με εκκαθάριση εν λειτουργία και ιδιωτικοποίηση ή πτώχευση.
Είναι γεγονός ότι στα μέσα της δεκαετίας του 2000 η Κίνα άρχισε να αυξάνει την παραγωγή σιδηρονικελίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι τιμές του προϊόντος να μειωθούν σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Παγκόσμια, μεταλλουργικά εργοστάσια, όπως η ΛΑΡΚΟ, είτε προσαρμόστηκαν στην εκμετάλλευση πιο πλούσιων μεταλλευμάτων κατά 50% σε περιεκτικότητα από τα ελληνικά, είτε έκλεισαν. Η ΛΑΡΚΟ στο σημερινό κοινωνικοοικονομικό σύστημα κινδυνεύει να κλείσει όχι γιατί δεν είναι κερδοφόρα η επεξεργασία των ελληνικών μεταλλευμάτων με τη μέθοδο της πυρομεταλλουργίας, αλλά γιατί δεν είναι τόσο κερδοφόρα όσο απαιτεί ο ανταγωνισμός στον καπιταλισμό.
Μονά - ζυγά χαμένοι οι εργαζόμενοι και ο λαός
Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ, ο διαχωρισμός μεταξύ εργοστασίου και μεταλλείων και η «απελευθέρωση» αυτών, σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις που έχουν δημιουργήσει για ενεργειακό κόμβο, οξύνουν ανταγωνισμούς μεταξύ μεγάλων συμφερόντων, που προκαλούν κινδύνους για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά συμφέροντα.
Ηδη μεγάλοι επενδυτές στον κλάδο της Ενέργειας έχουν βάλει πόδι εγκαθιστώντας δεκάδες ανεμογεννήτριες στην περιοχή. Από ό,τι διαρρέεται από επιχειρηματικούς κύκλους, «επενδυτές» από τον κλάδο του μετάλλου έχουν βάλει πόδι στην περιοχή της Λάρυμνας καμουφλαρισμένοι ως μέτοχοι στις ιχθυοκαλλιέργειες της περιοχής. Οι αντιθέσεις συμφερόντων είναι μεγάλες και όταν ξεσπάσει η σύγκρουση μεταξύ τους οι εργαζόμενοι θα είναι αυτοί που θα «πληρώσουν τη νύφη».
Ο ορυκτός πλούτος της χώρας μας έχει να προσφέρει δισεκατομμύρια ευρώ ακόμα στο κεφάλαιο. Ο προσανατολισμός στην ηλεκτροκίνηση αυτοκινήτων απαιτεί καθαρό νικέλιο για την κατασκευή μπαταριών, ένα προϊόν που βγαίνει, με μικρότερο κόστος, με τη μέθοδο της υδρομεταλλουργίας και σύμφωνα με πετυχημένο πείραμα του Πολυτεχνείου τα μεταλλεύματά μας προσφέρονται. Αν η ΛΑΡΚΟ αποκοπεί από τα μεταλλεία και αν αυτά ιδιωτικοποιηθούν είναι σίγουρη η ληστρική εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων και πιθανή η εκμετάλλευση των υπολοίπων με τη μέθοδο της υδρομεταλλουργίας.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα «αρμέξουν» επιλεκτικά τα πλούσια κοιτάσματα που έχουν απομείνει και θα αξιοποιήσουν τις πλούσιες σκόνες που είναι συσσωρευμένες στο εργοστάσιο. Θα εισπράξουν από αυτά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ακόμη. Μετά, όμως, όταν αυτά σε 5 - 10 χρόνια εξαντληθούν, η συνέχιση της λειτουργίας της ΛΑΡΚΟ είναι αβέβαιη.
Ιστορία γραμμένη με ιδρώτα, αγώνες και αίμα
Η ιστορία της ΛΑΡΚΟ και η εκμετάλλευση των μεταλλευμάτων αναδεικνύουν τη σαπίλα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Οι καπιταλιστικές σχέσεις έχουν αποδειχθεί εγκληματικές για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, για τα συμφέροντα των εργαζομένων που τον παράγουν.
Είτε με τη μορφή αρχικά μεταλλεύματος είτε με τη μορφή σιδηρονικελίου μέσα από την επεξεργασία της ΛΑΡΚΟ, εκατομμύρια τόνοι έχουν εξορυχθεί από το υπέδαφος και έχουν δοθεί ως πρώτη ύλη σε άλλες καπιταλιστικές χώρες.
Η ιστορία της ΛΑΡΚΟ αναδεικνύει ότι τούτος εδώ ο τόπος έχει καταγεγραμμένο ορυκτό πλούτο χιλιάδες χρόνια πριν, αναδεικνύει ότι οι «φτωχοδιάβολοι» που πάτησαν σε αυτόν εδώ τον τόπο έχουν γνώσεις επεξεργασίας του, ριζωμένες χιλιάδες χρόνια πριν.
Η ιστορία της ΛΑΡΚΟ αναδεικνύει ποιοι κέρδισαν μέσα από αυτόν τον δρόμο ανάπτυξης αλλά και ποιοι σταθερά είναι οι χαμένοι.
Από την ίδρυση της ΛΑΡΚΟ έως σήμερα οι νεκροί εργάτες την ώρα εργασίας ξεπερνούν τους 70. Αν προσθέσουμε τους συναδέλφους που έχασαν τη ζωή τους πριν από τη δημιουργία της ΛΑΡΚΟ, στην εκμετάλλευση των μεταλλείων, στο σύνολο ξεπερνούν τους 100. Οι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες είναι διπλάσιοι και πολλές φορές παραπάνω οι σακατεμένοι.
Ολα αυτά τα δισεκατομμύρια πλούτου τα έχει παράξει η εργατική τάξη με το αίμα της και τον ιδρώτα της και ως «αντάλλαγμα» έπαιρνε και παίρνει τα ψίχουλα του μικρού μεροκάματου. Οι αγώνες των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ αναδεικνύουν τις συνθήκες εργασίας, το άγχος για να υπάρχει μεροκάματο, την πάλη για να βελτιωθεί αυτό.
Τη δεκαετία του '60 έχουμε την πρώτη οργανωμένη απεργία 65 ημερών στο Ιδρυμα Μποδοσάκη, όπου η εργοδοσία με τους μηχανισμούς την σπάει και διώκει για χρόνια τους πρωτοπόρους αγωνιστές.
Οι εργαζόμενοι παίρνουν τη ρεβάνς το 1977, όπου μετά από 110 μέρες απεργίας, με ατσάλινο θάρρος, αλληλεγγύη, μεγάλες συγκρούσεις, πείσμα για τη νίκη, λυγίζουν τον Μποδοσάκη. Μπαίνουν στο εργοστάσιο νικητές, καλύπτονται τα δίκαια αιτήματά τους.
Το 1979, μετά από το ομαδικό δυστύχημα στη ΛΑΡΚΟ, με έξι νεκρούς, πραγματοποιείται 10ήμερη απεργία και αναγκάζεται ο Μποδοσάκης να υπογράψει πρωτόκολλο - συμφωνητικό ουσιαστικών μέτρων ασφάλειας.
Το 1986 βγαίνουν στο δρόμο για να μείνει η ΛΑΡΚΟ ανοιχτή και απαιτούν την ανάκληση των 200 απολύσεων που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης.
Το 1992 και το 1999 βγαίνουν στο δρόμο ενάντια στη συρρίκνωση της παραγωγής και τις διαθεσιμότητες των εργαζομένων.
Το 2006, 350 εργαζόμενοι στις εργολαβίες, συσπειρωμένοι στο Συνδικάτο Μετάλλου νομού Φθιώτιδας, βγαίνουν στο δρόμο απαιτώντας κατάργηση του σκλαβοπάζαρου. Η κυβέρνηση, η διοίκηση και ο κυβερνητικός - εργοδοτικός συνδικαλισμός σπάνε αυτόν τον δίκαιο αγώνα, προχωρούν σε 50 εκδικητικές απολύσεις πρωτοπόρων αγωνιστών.
Μετά από τρία απανωτά θανατηφόρα ατυχήματα τον Αύγουστο του 2008 το εργοστάσιο σταματά να παράγει. Την 1/1/2009 πραγματοποιούνται 120 απολύσεις σε εργαζόμενους από τις εργολαβίες.
Το 2013 οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ απεργούν ενάντια στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση και το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Το 2016 εργαζόμενοι στις εργολαβίες συσπειρώνονται στο Συνδικάτο Μετάλλου και διεκδικούν κατάργηση του σκλαβοπάζαρου των εργολαβιών. Αποσπούν 55 ενσωματώσεις - προσλήψεις στη ΛΑΡΚΟ.
Το 2019, μέσα από το δυνάμωμα των ταξικών δυνάμεων στις αρχαιρεσίες του επιχειρησιακού σωματείου και μετά από 12 χρόνια, ανοίγει για πρώτη φορά αγωνιστικά το αίτημα για την υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Με την παρουσία των ίδιων των εργαζομένων στις Γενικές Συνελεύσεις και αποφασιστικότητα να παλέψουν, οι διαπραγματεύσεις έφτασαν στο επίπεδο να κλείσουν συμφωνώντας εργαζόμενοι και διοίκηση. Μια όμως η «κλοτσιά» της ΔΑΚΕ, μια η παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας προεκλογικά και μετεκλογικά, πάγωσε η υπογραφή της ΣΣΕ.
Μπορούμε να βαδίσουμε σε άλλο δρόμο!
Η πείρα των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ πρέπει να αξιοποιηθεί. Η ιστορία της ΛΑΡΚΟ τεκμηριώνει ότι σε αυτόν το δρόμο ανάπτυξης, τις πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας τις καρπώνονται μία χούφτα παράσιτα σε βάρος των εργατικών - λαϊκών αναγκών. Είτε σκάνε από τα κέρδη είτε γράφουν ζημιές, το μάρμαρο το πληρώνουν πάντα οι εργαζόμενοι.
Γι' αυτό η ΛΑΡΚΟ βρίσκεται σήμερα σ' αυτήν την κατάσταση και όχι λόγω «κακών διοικητικών χειρισμών», όπως διακινείται από διάφορες πλευρές για τον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων. Και είναι ψέμα ότι η παραπέρα ιδιωτικοποίηση είναι το φάρμακο για να συνεχιστεί η λειτουργία του εργοστασίου.
Αυτό που πρωτεύει τώρα είναι να αποκρουστούν τα σχέδια κυβέρνησης - ΕΕ - επιχειρηματικών ομίλων για παραπέρα ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ, όχι για να μείνουν τα πράγματα στη σημερινή κατάσταση, αλλά για να οργανώσουμε την αντεπίθεση που θα σπρώξει τις εξελίξεις μπροστά, προς όφελος των εργαζομένων στην επιχείρηση και συνολικά του λαού.
Αν λοιπόν οι εργαζόμενοι συσπειρωθούν ατσάλινα γύρω από μία τέτοια προοπτική στον αγώνα τους, αν κλείσουν τα αυτιά στον κυβερνητικό - εργοδοτικό συνδικαλισμό, αν δυναμώσουν ανυποχώρητα την πάλη για σύγχρονα δικαιώματα, με κριτήριο τις δικές τους ανάγκες και του λαού, τότε, ναι, μπορούν να βάλουν εμπόδια στα σχέδια των κυβερνήσεων, να αποσπάσουν ορισμένες κατακτήσεις.
Ταυτόχρονα, όμως, χρειάζεται αυτός ο αγώνας να φωτίζει τη μόνη διέξοδο για τη ΛΑΡΚΟ, που συμφέρει το σύνολο των εργαζομένων και το λαό:
Τη δημιουργία ενός ενιαίου κρατικού φορέα μεταλλευτικής βιομηχανίας, στο πλαίσιο μιας άλλης οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, όπου τα εργοστάσια θα είναι κοινωνική ιδιοκτησία και η παραγωγή θα έχει ως κριτήριο την κάλυψη των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.
Οι εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές έχουν δυνατότητα να καλύψουν τις σύγχρονες διευρυμένες λαϊκές ανάγκες και η ΛΑΡΚΟ, ως μοναδικός φορέας αξιοποίησης του σιδηρονικελίου στην Ελλάδα και μοναδικός παραγωγός στην Ευρώπη, μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο σε μια τέτοια ανάπτυξη.
Η Ελλάδα διαθέτει σημαντικά αποθέματα χρωμίου που, μαζί με το σιδηρονικέλιο, μπορεί να αξιοποιηθεί για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, προϊόν που μέχρι σήμερα εισάγουμε.
Η αξιοποίηση του ανοξείδωτου χάλυβα, και η μετέπειτα χρήση του ως πρώτης ύλης στη βιομηχανία, μπορεί να καλύψει ένα μεγάλο μέρος λαϊκών αναγκών, παρέχοντας απαραίτητο εξοπλισμό στη βιομηχανία, ιατρικά ήδη, είδη οικιακής χρήσης, υλικό για σύγχρονες κατασκευές, πρώτες ύλες για μεταφορικά μέσα και άλλα.
Ταυτόχρονα, η εκτεταμένη έρευνα επιστημονικού προσωπικού σε συνεργασία με πανεπιστημιακούς φορείς που κατεύθυνση θα έχουν την επίλυση βιομηχανικών προβλημάτων μπορεί να οδηγήσει σε νέες εφαρμογές και στη διεύρυνση της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών.
Αυτή η φιλολαϊκή προοπτική είναι απολύτως αντίθετη και ασύμβατη με τις ελευθερίες κίνησης των κεφαλαίων και εμπορευμάτων, τις απαγορεύσεις των κρατικών ενισχύσεων και τη γενικότερη πολιτική της ΕΕ. Είναι στον αντίποδα της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας της ΛΑΡΚΟ, της λογικής του κέρδους ως κριτηρίου παραγωγής.
Στο χέρι μας είναι να βαδίσουμε σήμερα σ' αυτόν τον δρόμο, τον μόνο που οδηγεί στην ευημερία για μας και τις οικογένειές μας.

Παναγιώτης ΠΟΛΙΤΗΣ
Εργαζόμενος στη ΛΑΡΚΟ, πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας, Αντιπρόεδρος του ΔΣ του ΕΚ Λαμίας

ΠΗΓΗ: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Διαβάστε περισσότερα »

4:30 μ.μ.

Η μάχη που δόθηκε τις προηγούμενες μέρες στη Ρόδο, απέναντι στη συνδικαλιστική μαφία της έκπτωτης πλέον ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ, σε συνέχεια της μεγάλης προσπάθειας που έχουν αναλάβει όλο το προηγούμενο διάστημα Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και Συνδικάτα, ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, είναι μια μάχη ελπίδας, μια μάχη προοπτικής. Είναι μια μάχη που αφορά κάθε εργαζόμενο και γι' αυτό πρέπει να φτάσει σε κάθε χώρο δουλειάς.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Δεν θα περάσει η ωμή παρέμβαση της εργοδοσίας στα συνδικάτα! Δεν θα «νομιμοποιηθούν» τα όργια νοθείας για την ενίσχυση των ανθρώπων της εργοδοσίας μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα!

Κλιμακώνουμε συνολικά τη μάχη απέναντι στις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, των εργατοπατέρων και όλων των άλλων μηχανισμών του κεφαλαίου, που θέλουν να κρατούν δέσμια τα συνδικάτα, ως εργαλεία για την υποταγή των εργαζομένων στα συμφέροντα του κεφαλαίου, στους εκάστοτε «εθνικούς στόχους» του, που τσακίζουν τα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού.

Κλιμακώνουμε τον αγώνα για συνδικάτα - οργανωτές της πάλης των εργατών απέναντι στην αντιλαϊκή επίθεση του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, οργανωτές της πάλης για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.

Δεν τελειώνουμε εδώ!

Είναι σημαντική επιτυχία και παρακαταθήκη το γεγονός ότι στη Ρόδο αποτράπηκε ακόμα μια φορά η προσπάθεια των εργατοπατέρων να στήσουν ένα συνέδριο της ΓΣΕΕ γεμάτο νόθους, εργοδότες, διευθυντικά στελέχη και μπράβους.
Ταυτόχρονα, είναι απόλυτα σαφές ότι η μάχη απέναντι στον εργατοπατερισμό δεν τελειώνει σε καμία περίπτωση εδώ. Είναι μια μάχη που θα έχει βάθος χρόνου και χρειάζεται να δοθεί ακόμα πιο αποφασιστικά, με ακόμα πιο μαζικούς όρους από τους εργαζόμενους.
Τη δυσκολία αυτής της μάχης, τα πολλά εμπόδια που πρέπει να υπερνικηθούν, επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι οι εργατοπατέρες και όλες οι δυνάμεις που τους στηρίζουν, χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να λυγίσουν τις δυνάμεις που αντιμάχονται τον εκφυλισμό:

  • Προσπάθησαν και προσπαθούν να ενεργοποιήσουν σχέδιο συνολικότερης καταστολής, με επικλήσεις σε αστυνομία, εισαγγελείς, δικαστήρια κ.τ.λ., βασισμένοι στο ρόλο που με όλες τις κυβερνήσεις παίζουν οι κρατικοί μηχανισμοί απέναντι στο ταξικό εργατικό κίνημα.
  • Στη ΓΣΕΕ, όπως και προηγουμένως σε Ομοσπονδίες και σε Εργατικά Κέντρα, μίσθωσαν ένα σωρό μπράβους, ανθρώπους της νύχτας, άτομα άσχετα με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, να παρεμποδίζουν και να απειλούν εκλεγμένους αντιπροσώπους και συνδικαλιστές.
  • Εφτασαν στο σημείο να ρίξουν απαγορευτικό στα ΜΜΕ, να αποκλείσουν την παρουσία δημοσιογράφων στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, για να καλύψουν με βαθύ σκοτάδι τις βρωμοδουλειές τους.
  • Επιδίωξαν με τέτοιους όρους να στήσουν «στη ζούλα» μια κάλπη με προκατασκευασμένο αποτέλεσμα, με όλους τους νόθους και τους εργοδότες μέσα.
  • Αξιοποιώντας την κάλυψη της κυβέρνησης και όλων των αστικών κομμάτων, των αστικών ΜΜΕ, που με μπροστάρη την κρατική ΕΡΤ και το κρατικό ΑΠΕ - ΜΠΕ αναπαρήγαν και υιοθετούσαν αμάσητους όλους τους προκλητικούς και ψευδείς ισχυρισμούς τους, οι εργατοπατέρες έριξαν πολλή λάσπη, επιχείρησαν για άλλη μια φορά να κάνουν το μαύρο άσπρο, να στήσουν μια εικόνα «επεισοδίων» παρουσιάζοντας ως «τραμπούκους» συνδικαλιστές και εκλεγμένους αντιπροσώπους και ως «συνδικαλιστές» τους πληρωμένους μπράβους...
Σημαντική παρακαταθήκη στην πάλη για την ανασύνταξη

Δεν τους πέρασε όμως! Αυτό που επιβεβαιώθηκε στη Ρόδο είναι ότι το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα έχει και τη δύναμη και την πείρα να αχρηστεύει τις μεθοδεύσεις του κεφαλαίου και των εργατοπατέρων.Το σύνθημα «Συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών» ακούστηκε δυνατά και μέσα στο «Ρόδος Παλάς», εκεί που νόμιζε ότι θα κρυφτεί η συνδικαλιστική μαφία για να κάνει «κεκλεισμένων των θυρών» τις βρωμοδουλειές της.

Πλέον, με τη σημαντική παρακαταθήκη αυτής της μάχης, αυτό που προέχει είναι αυτό ακριβώς το «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!» να ακούγεται όλο και πιο δυνατά από τους ίδιους τους εργαζόμενους, μέσα σε κλάδους και χώρους δουλειάς.

Το περιεχόμενο και η σημασία αυτής της ελπιδοφόρας μάχης πρέπει ακόμα πιο αποφασιστικά να φτάσουν παντού: Με περιοδείες, συγκεντρώσεις, συσκέψεις, με κάθε πρόσφορη πρωτοβουλία, ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι να ενημερωθούν, να συζητήσουν για τις εξελίξεις και για τη συνέχεια, να βγάλουν συμπεράσματα, να πάρουν θέση, ενισχύοντας τα σωματεία και την ταξική γραμμή πάλης.

Η σαπίλα και ο εκφυλισμός των εργατοπατέρων ξεσκεπάζονται όλο και πιο πλατιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και συνδικαλιστές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που έχουν διαφωνίες με το ΠΑΜΕ, διαφοροποιούνται από αυτές τις μεθοδεύσεις, παίρνουν αποστάσεις ή και τις καταδικάζουν ανοιχτά. Πρέπει λοιπόν αυτό το αγωνιστικό κάλεσμα να φτάσει σε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, σε κάθε εργαζόμενο, χωρίς να μπαίνουν ταμπέλες, χωρίς ενδοιασμούς.

Υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να γίνει κατανοητό από περισσότερους εργαζόμενους ότι χωρίς οργάνωση της πάλης και σύγκρουση δεν μπορεί να αλλάξει η νοσηρή κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Για να συνειδητοποιούνται ακόμα πιο πλατιά η αναγκαιότητα και ο δρόμος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, με συνδικάτα μαζικά, ζωντανά, με ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων στη ζωή και τη δράση τους, με γραμμή πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, ενάντια στο κεφάλαιο και όλες τις δυνάμεις που το υπηρετούν, με διεκδικητικό πλαίσιο που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και φωτίζει το δρόμο για την ικανοποίησή τους.

Διαβάστε περισσότερα »

1:43 μ.μ. ,

Η μάχη συνεχίζεται, για εργατικό κίνημα χειραφετημένο από την εργοδοσία και το κράτος, για συνδικάτα οργανωτές του αγώνα.

Με τη δύναμη του οργανωμένου ταξικού κινήματος, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και συνδικάτα που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, έδωσαν ξανά απάντηση στις μαφιόζικες μεθοδεύσεις της έκπτωτης, πλέον, ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ομάδα Βασιλόπουλου/ΣΥΡΙΖΑ), αυτήν τη φορά στη Ρόδο.

Με τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες τους, σε συνέχεια της μάχης που δίνουν όλο το προηγούμενο διάστημα, έστειλαν ελπιδοφόρο μήνυμα σε όλη την εργατική τάξη ότι υπάρχει διαφορετικός δρόμος από την σαπίλα και τον εκφυλισμό, ότι τα συνδικάτα μπορούν να περάσουν στα χέρια των εργαζομένων, να γίνουν στήριγμά τους, μέσο ανάπτυξης ταξικών αγώνων για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Οι άθλιες μεθοδεύσεις των εργατοπατέρων...

Οι εργατοπατέρες, μετά το φιάσκο που έπαθαν στην Καλαμάτα, προσπάθησαν στη Ρόδο να στήσουν ένα «συνέδριο» στα γρήγορα. Στην πραγματικότητα, να στήσουν μια σικέ κάλπη, κεκλεισμένων των θυρών, με όλους τους νόθους και τους εργοδότες μέσα, μόνο και μόνο για να κρατήσουν τις καρέκλες τους και να συνεχίσουν τις υπηρεσίες τους στην εργοδοσία.

Λογάριαζαν όμως χωρίς το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα...

Το πρώτο μέτρο που πήρε η συνδικαλιστική μαφία για να υλοποιήσει τα σχέδιά της, ήταν να κάνει το συνέδριο στο 5άστερο ξενοδοχείο «Rodos Palace», όσο γίνεται πιο μακριά από τα μεγάλα εργατικά κέντρα.

Το δεύτερο μέτρο ήταν η - μάταιη - προσπάθεια να μετατρέψει το ξενοδοχείο σε «απόρθητο φρούριο»: Έφερε μπράβους, ανθρώπους της νύχτας, διαλεγμένα άτομα από σχολές πολεμικών τεχνών, σφράγισε όλες τις εισόδους του ξενοδοχείου, αφήνοντας μόνο μια μικρή πόρτα, πλάτους μερικών εκατοστών. Όταν ήταν να μπουν οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ, άγνωστα άτομα, άσχετα με το συνδικαλιστικό κίνημα, τους περνούσαν 4 φορές από ελέγχους, που διαρκούσαν μέχρι και μισή ώρα...

Το τρίτο μέτρο είχε στόχο να μη μάθει κανείς τι συμβαίνει. Γι' αυτό, σε μια πρωτοφανή ενέργεια, απαγόρευσαν στους δημοσιογράφους να παρακολουθήσουν τις εργασίες του συνεδρίου, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να κουκουλώσουν το όργιο νοθείας που έχουν οργανώσει.

Ο «Ριζοσπάστης» κατήγγειλε άμεσα την προσπάθεια αποκλεισμού των δημοσιογράφων και ζήτησε την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ για να διασφαλιστεί η δημοσιογραφική κάλυψη του συνεδρίου. Λίγες ώρες αργότερα, το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με ανακοίνωσή του στηλίτευσε «την απόφαση του Προεδρείου της ΓΣΕΕ να εμποδίσει την απρόσκοπτη κάλυψη των εργασιών του συνεδρίου της Συνομοσπονδίας στη Ρόδο από δημοσιογράφους».

...σαρώθηκαν από τους εργαζόμενους

Κι όμως... Τόσος κόπος και προσπάθεια πήγαν χαμένα!
Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ είχαν ξεκαθαρίσει ήδη από την Καλαμάτα ότι συνέδριο με νόθους αντιπροσώπους και εργοδότες δεν πρόκειται να γίνει. Ότι μόνος δρόμος είναι να γίνει συνέδριο με πραγματικούς αντιπροσώπους εργάτες.

Μέρες πριν το νέο «συνέδριο» - παρωδία που ετοίμαζαν οι εργατοπατέρες, στελέχη ταξικών συνδικάτων οργάνωσαν περιοδείες σε χώρους δουλειάς στη Ρόδο, ενημερώνοντας τους εργαζόμενους για τα σχέδια της συνδικαλιστικής μαφίας. Την παραμονή του «συνεδρίου», μαζί με τους δεκάδες εκλεγμένους αντιπροσώπους της ΔΑΣ, έφτασαν στο νησί πολλοί ακόμα συνδικαλιστές, χάνοντας μεροκάματα, παίρνοντας άδειες, στηριγμένοι από τους συναδέλφους στη Ρόδο, που τους βοήθησαν απλόχερα.

Την Τετάρτη, παραμονή του «συνεδρίου», οργάνωσαν κινητοποίηση στο κέντρο της πόλης, ενώ συνεχίστηκαν και οι παρεμβάσεις της ΔΑΣ και των δικηγόρων της σε κάθε αρμόδιο, στον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου, στους δικαστικούς αντιπροσώπους που ανέλαβαν τη διεξαγωγή του συνεδρίου, στον εισαγγελέα και την Αστυνομική Διεύθυνση του νησιού.

Κι έτσι φτάσαμε στην Πέμπτη, όπου τις πρώτες πρωινές ώρες, με μια αιφνιδιαστική και πειθαρχημένη ενέργεια, συνδικαλιστές και εργαζόμενοι πέρασαν μέσα στο χώρο του ξενοδοχείου. Οι λιγοστοί υποστηρικτές της συνδικαλιστικής μαφίας παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι, ενώ στα αυτιά τους βούιζε το σύνθημα: «Συνδικάτα εργατών, όχι των εργοδοτών».

Με ξεψυχισμένες φωνές, γηπεδικές κραυγές και προκλήσεις, λιγοστοί εργατοπατέρες προσπάθησαν να αντιπαρατεθούν στη ζωντάνια του ταξικού εργατικού κινήματος, στους συνδικαλιστές που συγκροτημένα φώναζαν ευρηματικά συνθήματα, φτιαγμένα στη στιγμή, σαρκάζοντας τις μάταιες προσπάθειες της συνδικαλιστικής μαφίας: «Με φουσκωτούς και μπράβους δεν δίνεται η λύση - Φέρτε το ΝΑΤΟ να σας περιφρουρήσει!» ή «Κιουτσούκη, Παναγόπουλε εργατοπατέρες - δεν τις κανονίσατε καλά τις κρουαζιέρες».

Αλλά και την ανερμάτιστη υποκρισία τους: «Φέρτε μπροστά μας τα αφεντικά - και βάλτε τους να κόβουν σαλάμια και τυριά», σύνθημα που απαντά στις προκλητικές δηλώσεις του έκπτωτου προέδρου της ΓΣΕΕ, που βάφτισε... υπεύθυνους τυριών και αλλαντικών τα εκατοντάδες επιτελικά διευθυντικά στελέχη που συμμετέχουν αυτοπροσώπως σε «σωματεία» - μηχανισμούς της εργοδοσίας και διαμορφώνουν πλαστούς συσχετισμούς. Δεν έλειψαν βέβαια και τα συνθήματα για τον γνωστό εργοδότη - «συνδικαλιστή» Καραγεωργόπουλο, ο οποίος εξαφανίστηκε από το χώρο.

Σκηνικό στημένων «επεισοδίων»

Οι εργατοπατέρες, ανίκανοι να αντιπαραθέσουν οτιδήποτε άλλο στην αλήθεια και την ορμή των ταξικών συνδικάτων, έκαναν ό,τι ξέρουν καλά: Προβοκάτσια και συκοφαντία.

Από τις αρχικές προκλήσεις, με εμετικές φράσεις του τύπου «φασιστάκια κομμουνιστές», με τύπους που κυκλοφορούσαν με τις ζώνες στα χέρια, πέρασαν σε απειλές εναντίον φωτορεπόρτερ του «Ριζοσπάστη», προχωρώντας τελικά και σε βίαιες επιθέσεις εναντίον εκλεγμένων αντιπροσώπων, πάντα με τη συνοδεία μπράβων, προκαλώντας αγανάκτηση στους συγκεντρωμένους αντιπροσώπους και συνδικαλιστές.

Πολλή ώρα μετά την είσοδο των αντιπροσώπων της ΔΑΣ και των συνδικαλιστών στο χώρο του ξενοδοχείου, οι εργατοπατέρες προσπάθησαν με θεατρινισμούς να κουκουλώσουν όλα τα παραπάνω.

Στο ρόλο του «θύματος» ξεχώρισε για το ...θεατρικό ταλέντο του ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ, Ν. Κιουτσούκης. Αυτός που σε Καλαμάτα και Ρόδο πρωτοστάτησε σε επιθέσεις, καμώθηκε τον τραυματισμένο, φώναξε ασθενοφόρο, έφυγε με καροτσάκι και «βαριά αναπνοή», για να επιστρέψει λίγο αργότερα υγιέστατος (!) και αφού είχε κάνει απαράδεκτες δηλώσεις ενάντια στο ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Δικαίως, λοιπόν, οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ του αφιέρωσαν το σύνθημα: «Γεια σου Κιουτσούκη εργατοπατέρα, στο θέατρο θα έκανες καλύτερη καριέρα»!

Παράλληλα, οι εργατοπατέρες δημοσιοποίησαν ένα ακόμα βίντεο... «αλήθειας», που εμφάνιζε μονταρισμένες σκηνές από διαφορετικές στιγμές σαν να είναι ένα γεγονός. Όμως όση κοπτοραπτική και αν έκαναν, δεν μπόρεσαν να «αποδείξουν» τα όσα ψευδή ισχυρίζονταν, ότι τάχα οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ τους επιτέθηκαν με λοστούς! Το ίδιο το βίντεο δείχνει το ακριβώς αντίθετο: Πλήθος εργατοπατέρων να επιτίθεται σε έναν και μόνο αντιπρόσωπο της ΔΑΣ, που δεν έκανε τίποτα σε κανέναν.

Στα γραφεία της ΓΣΕΕ στην Αθήνα

Την απαίτηση για συνέδριο χωρίς εργοδότες και νόθους αντιπροσώπους διαδήλωσαν σωματεία και εργαζόμενοι την Πέμπτη και στην Αθήνα, στα γραφεία της ΓΣΕΕ, τα όποια μετέτρεψαν σε κέντρο αγώνα και ενημέρωσης των εργαζομένων για τις εξελίξεις στη Ρόδο.

Διαβάστε περισσότερα »
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ © 2017. All Rights Reserved.
Powered by Blogger

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.