Articles by "ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ"

1η ΜΑΗ 1ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ Ε.Κ.Λ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΡΘΡΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΌ ΑΦΙΣΑ ΒΙΝΤΕΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΣΕΕ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΩΡΑ ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΑΪΚΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΟΤΑ Π.Α.ΜΕ ΠΑΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΛΑΡΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΟΗΘΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΛΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΓΣΕΕ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΥΣΚΕΨΗ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΑ Ε.Κ.ΛΑΜΙΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΘΙΩΤΙΔΑΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ(ΕΖΑ) ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΛΑΡΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ MONDELEZ. ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ UNIPAK HELLAS ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΑΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΤΟΥ ΤΡΟΦΙΜΑ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

 


Ανακοίνωση 

Φάρος για όλη την εργατική τάξη στον πλανήτη.

Στήριξη και Αλληλεγγύη στην πρωτοπόρα πρωτοβουλία και απεργία στις 30 Οκτωβρίου 2026 των λιμενεργατών 60 λιμανιών από όλο τον κόσμο.

 «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο.  Καμία θυσία για τα κέρδη των καπιταλιστών, τους πολέμους και τις πολιτικές που τους προωθούν»!

Διεκδικούμε  έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, με ειρήνη και λαϊκή ευημερία.

Χωρίς εμάς γρανάζι δεν γυρνά! 

Συναδέλφισσες  και συνάδελφοι 

Βλέπουμε τις εξελίξεις κατάματα  και με δέος.  Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν μπει ήδη σε πολεμικές συγκρούσεις και προετοιμάζονται για γενικευμένο πολεμικό μακελειό. Το δόγμα «πολεμικη οικονομία και πολεμική προετοιμασία» προωθείτε σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη της γης. Παντού διαμορφώνονται πολεμικοί κρατικοί προϋπολογισμοί, προωθείται η «ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας» κτλπ. Παράλληλα,  αστικά κέντρα και πρόσωπα, από τον Ρούμπιο έως τον Δένδια κ.α., προωθούν την προσπάθεια διαμόρφωσης  «κουλτούρας γενικευμένου πολέμου  και εξοικείωσης του λαού με τα φέρετρα» στρατιωτών και άοπλου πληθυσμού κτλπ. 

Η παγκόσμια εργατική τάξη και φτωχολογιά μέτρα ήδη εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς στα δύο μεγάλα πολεμικά μέτωπα της Ουκρανίας και Μέσης Ανατολής, τα οποία συνεχώς επεκτείνονται με κατεύθυνση την ενοποίηση τους. Παράλληλα, σε ολόκληρο τον πλανήτη έχουν επιβάλει  στον οικονομικό προϋπολογισμό των οικογενειών μας τα έξοδα των δολοφονικών σχεδίων και πολεμικών επιχειρήσεων. Ακριβή ενέργεια και καύσιμα, στέγη απλησίαστη, ακρίβεια παντού και σε όλα, πάγωμα μισθών, αύξηση ημερήσιου χρόνου εργασίας, κατάργηση δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, αύξηση της κρατικής βίας και καταστολής, περικοπές σε κοινωνικές παροχές υγείας και παιδείας, υποβάθμιση της συνολικής μας ζωής, φορολογιστία για να καλυφθούν οι εξοπλιστικές δαπάνες, οι επενδύσεις και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας εμπλέκεται επιθετικά  και βαθιά στους πολέμους για να διεκδικήσει νέα πεδία κερδοφορίας. Η Κυβέρνηση και τα υπόλοιπα, ανεξαρτήτως απόχρωσης κόμματα της, προωθούν αυτή την επιλογή. Στηρίζουν με μία φωνή, ενιαίο ψήφο και  πολιτική, την παρουσία, την αναβάθμιση και επέκταση των ΝΑΤΟΪΚΩΝ βάσεων, την αγορά  επιθετικού στρατιωτικού εξοπλισμού, την ελληνική στρατιωτική παρουσία και εμπλοκή σε θάλασσες, αιθέρες και στεριά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα μας και όταν πρόκειται για τα λαϊκά αιτήματα προβάλλουν τα «κοστολογημένα προγράμματα στα πλαίσια των δημοσιονομικών περιθωρίων», τα οποία όμως έχουν επί της αρχής οριοθετήσει με γνώμονα τα παραπάνω.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι 

Σε όλους μας γίνεται το στομάχι «κόμπος» βλέποντας την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, τον βομβαρδισμό σχολείο θηλέων στο Ιράν, τους χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες στην Ουκρανία, την ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων και χωριών, την καταστροφή εργοστασίων, κτιρίων και έργων υποδομής, τον βομβαρδισμό λιμανιών και πλοίων, τους χιλιάδες πρόσφυγες που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου αναζητώντας «μία θέση στον ήλιο».

Όλοι μας, αντιμετωπίζουμε δυσκολία να απαντήσουμε στην απλή και αγνή ερώτηση ενός παιδιού που ρωτά «γιατί γίνεται πόλεμος και σκοτώνονται μικρά παιδιά και γιατί δεν σταματάει;»  Ενώ μας τρέμει το «φιλοκάρδι»  με την σκέψη και μόνο ότι το εργοστάσιο, η υπηρεσία, η πόλη και το χωριό που πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούν στο επίκεντρο των συγκρούσεων.

Καμία εμπιστοσύνη στα όσα προπαγανδίζουν.

Οι Νατοϊκές βάσεις όχι μόνο δεν αποτελούν«εγγύηση ειρήνης και ασφάλειας», επιβεβαιώθηκαν σε ορμητήρια πολέμου και στόχος αντιποίνων. Το ίδιο ισχύει και για την «βιομηχανική ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη που φέρνει η πολεμική οικονομία». Μεταξύ καπιταλιστών δεν υπάρχουν «σύμμαχοι»,  «ήρεμα νερά» και «πατρίδες», υπάρχει μόνο το κέρδος. Δέστε, σήμερα οι «σύμμαχοι»  του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ανταλλάσουν απειλές, εφαρμόζουν κυρώσεις και εξοπλίζονται πολεμικά ο ένας έναντι του άλλου, αλλά και μέσα στις ίδιες τις χώρες υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα,  οξυμένες αντιθέσεις, ανταγωνισμοί και συγκρούσεις.

Κανένας συμβιβασμός 

Λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν, όμως και οι ανάγκες των εργαζομένων δεν χωρούν στα  «κοστολογημένα προγράμματα» που απαιτούν τα ματωμένα πολεμικά κέρδη τους. Για να ζήσει καλύτερα ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. 

Πχ για να έχουμε φθηνή ενέργεια και καύσιμα πρέπει να καταργηθεί το χρηματιστήριο της ενέργειας, να επαναλειτουργήσουν οι λιγνιτικές μονάδες, να καταργηθεί ο ειδικός φόρος στα καύσιμα, να γίνει εισαγωγή καυσίμων από Ρωσία  και Ιράν κτλπ. Για να μην υπάρξει δημοσιονομικό έλλειμμα δίνοντας αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, για να επιστραφεί ο 13ος και 14ος μισθός πρέπει να ακυρωθούν τα δισεκατομμύρια ευρώ ετήσιος σε εξοπλιστικές δαπάνες. Για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος σε 7ωρο 5νθημερο 35ωρο, να ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας με πλήρη εργασιακά, να καταργηθούν τα ελαστικά και δουλεμπορικά καθεστώτα, να  υπάρξουν ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας στην εργασία πρέπει να μειωθούν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Για να αναβαθμιστεί η δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία πρέπει να καταργηθεί η εμπορευματοποίηση τους. Για να καταργηθεί η φορολογία στα ήδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, πρέπει να  φορολογηθούν οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες και οι μεγάλες επιχειρήσεις κ.ο.κ. 

Δεν θα σταματήσουν εάν δεν τους σταματήσουμε.

Η πρωτοβουλία των λιμενεργατών δεν θα προβληθεί στα αστικά ΜΜΕ, ενοχλεί και δημιουργεί προϋποθέσεις μεγάλων εμποδίων σε αυτούς που νομίζουν ότι θα κάτσουμε θεατές στα δολοφονικά πολεμικά κερδοφόρα σχέδια τους.  Απαντά διεξοδικά στο προβληματισμό «τι πρέπει να κάνουμε για να τους σταματήσουμε και να φέρουμε τα πάνω κάτω».

Να διαδοθεί στόμα με στόμα, να συζητηθεί εργαζόμενο τον εργαζόμενο, σωματείο το σωματείο, σύλλογο τον σύλλογο, μέσα σε κάθε εργατική λαϊκή οικογένεια. Αυτός είναι ο δρόμος της ελπίδας, σε αυτόν τον δρόμο τα μέχρι σήμερα θετικά βήματα είναι ανάγκη να μετατραπούν σε άλματα, με ακόμη μεγαλύτερη μαζικοποίηση των σωματείων μας, συλλογική συζήτηση και αποφάσεις, δυναμικές πρωτοβουλίες που θα εκφράζεται η ενότητα και αποφασιστικότητα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων την υλοποιήσει των δίκαιων αιτημάτων μας, για ριζικές αλλαγές που θα φέρουν έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους, φτώχεια και προσφυγιά, «μία ζωή στο μπόι των ανθρωπίνων ονείρων».

Σε αυτή την βάση ανοίγουμε συζήτηση και παίρνουμε πρωτοβουλίες για να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τους πολέμους τους.

Καλούμε σωματεία εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, συλλόγους Εμπόρων και ελευθέρων επαγγελματιών, ταξιτζήδες, φορτηγατζίδες, αγρότες, φοιτητές, μαθητές, γονείς και συνταξιούχους σε σύσκεψη με θέμα: οργάνωση μαζικών κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο και τις επιπτώσεις του στην γενική ακρίβεια. 

Στις 30 Οκτωβρίου 2026 οι φάροι των λιμανιών της χώρας μας και του εξωτερικού μας δείχνουν το πως πρέπει να σταθεί ο καθένας μας απέναντι στο γενικευμένο πολεμικό μακελειό που προετοιμάζουν και προωθούν οι καπιταλιστές, οι θεσμοί τους και οι πολιτικοί τους εκφραστές. 

 

 

Είμαστε περήφανοι για την πρωτοβουλία των Ελλήνων Λιμενεργατών.

Χαιρετίζουμε αγωνιστικά και από καρδιάς την ανταπόκριση των λιμενεργατών άλλων χωρών.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους.

Όλοι μαζί δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.

Με  οργανωμένο αγώνα μπορούμε να κερδίσουμε.

Ζήτω η διεθνιστική

αλληλεγγύη της εργατικής τάξης!




 

 

 

Μια ματιά στις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις των τελευταίων δεκαετιών σύμφωνα με στοιχεία από μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μεταρρυθμίσεων
Η σημερινή αγορά εργασίας της Γερμανίας κυριαρχείται από τις ελαστικές μορφές εργασίας και εκατομμύρια «κακοπληρωμένους» εργαζόμενους που ζουν στα όρια ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Στα 16,5 εκατομμύρια ανέρχονται οι εργαζόμενοι με τις λεγόμενες «άτυπες μορφές απασχόλησης», δηλαδή σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (στοιχεία 2016 του Ινστιτούτου Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών - WSI). Ο όρος «άτυπες μορφές» περιλαμβάνει τη μερική απασχόληση, τους προσωρινούς ή έκτακτους εργαζόμενους και τα mini jobs (εργαζόμενοι με βραχυπρόθεσμη και χαμηλά αμειβόμενη εργασία της τάξης των 450 ευρώ), ενώ συνήθως πρόκειται για ανασφάλιστη εργασία.
Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα αντεργατικών μέτρων που άρχισαν να εφαρμόζονται από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και κορυφώθηκαν στις αρχές του 2000. Το 2003, επί καγκελαρίας του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ, αποφασίστηκε η λεγόμενη «Ατζέντα 2010», με στόχο να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της καπιταλιστικής οικονομίας και να μετατρέψει τον «ασθενή της Ευρώπης» στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης. Μέρος της «ατζέντας» ήταν και οι «μεταρρυθμίσεις Χαρτζ» (Hartz IV). Η «θεραπεία» της γερμανικής καπιταλιστικής οικονομίας ήταν η ραγδαία μείωση του εργασιακού «κόστους» και των προνοιακών παροχών. Αποδεικνύεται ότι αντεργατικά μέτρα που παίρνονται συσσωρευμένα και εσπευσμένα στην Ελλάδα (και άλλες χώρες που χτυπήθηκαν από την καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής), έχουν εφαρμοστεί προ πολλού σε ισχυρές καπιταλιστικές χώρες.
Η φτηνή εργατική δύναμη, σε συνδυασμό με το «άνοιγμα» αναδυόμενων αγορών στην Ασία και άλλους παράγοντες, «εκτόξευσαν» τη γερμανική καπιταλιστική οικονομία, όπως δείχνει πρόσφατη μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκών Μεταρρυθμίσεων, με τίτλο «Ο μύθος Χαρτζ: Μια προσεκτική ματιά στις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας στη Γερμανία».
Αντιασφαλιστική επίθεση και «εκτόξευση» της ελαστικής εργασίας
Ανάμεσα σε άλλα, τα μέτρα της «Ατζέντας 2010»: Εισήγαγαν αντικίνητρα για «πρόωρη συνταξιοδότηση», μείωσαν τις συντάξεις, άνοιξαν το δρόμο για κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία. Επιδότησαν τις ήδη υπάρχουσες χαμηλόμισθες και συνήθως ανασφάλιστες θέσεις εργασίας (μίνι τζομπς), διευκόλυναν την πρόσληψη εργαζομένων ορισμένου χρόνου και μέσω εργολαβικών συνεργείων, έγιναν ευκολότερες και φτηνότερες οι απολύσεις. Σήμερα, το κόστος απόλυσης εργαζομένων στη Γερμανία είναι χαμηλό σε σχέση με διεθνή στάνταρ.
Ενδεικτικά, αναφέρει η παραπάνω μελέτη: Οι εργολαβικοί εργάτες αυξήθηκαν από περίπου 300.000 το 2003 σε 1 εκατ. το 2016. Το ποσοστό των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ήταν ήδη υψηλό και αυξήθηκε περαιτέρω από 40% το 2003 στο 45% το 2015. Το 2002 οι εργαζόμενοι με μισθούς 400 - 450 ευρώ (μίνι τζομπς) ανέρχονταν σε 4,1 εκατ. και μόλις το 2005 είχαν αυξηθεί σε 5,1 εκατ. Η αύξηση παρατηρείται κυρίως σε άντρες που βρίσκονταν σε μαθητεία ή είχαν υψηλότερη εξειδίκευση, αυτοί άλλωστε ήταν και ο βασικός «στόχος» των «μεταρρυθμίσεων». Επιπλέον, υπάρχουν στοιχεία ότι οι μίνι τζομπς αντικατέστησαν θέσεις πλήρους εργασίας σε νοσοκομεία και λιανεμπόριο.
Τα παραπάνω μέτρα της «ατζέντας» εκτόξευσαν την ήδη υπάρχουσα ελαστική εργασία. Οι εργοδότες είχαν στη διάθεσή τους από τη γερμανική νομοθεσία «εργαλεία» για πιο φτηνή και πλήρως προσαρμοσμένη στις ανάγκες των επιχειρήσεων εργασία, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Για να μην απολύσουν τους εξειδικευμένους εργάτες, που κόστιζαν και περισσότερο, εφάρμοζαν τη «μειωμένη εργασία» («Kurzarbeit»), η οποία επέτρεπε στις επιχειρήσεις να μειώνουν τις ώρες εργασίας σε θέσεις που επιδοτούνταν από το κράτος. Με τους «λογαριασμούς ωρών εργασίας», είχαν το δικαίωμα να «αποθηκεύουν» υπερωρίες τις χρονιές αύξησης της παραγωγής και να μειώνουν τις ώρες εργασίας σε περιόδους ύφεσης.
Συγχώνευση επιδομάτων και περικοπές παροχών
Μέσω του «Hartz IV» συγχωνεύτηκαν επιδόματα ανεργίας και πρόνοιας και περιορίστηκαν δραστικά. Αντίστοιχο μέτρο θα εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ το Μάρτη 2018 υπό τον τίτλο «σύγχρονο σύστημα "στέγασης" οικογένειας και παροχών αναπηρίας» και «εξορθολογισμό των περιττών κοινωνικών προγραμμάτων», αλλά και με «όχημα» το «Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης». Πρόκειται για κατακρεούργηση των προνοιακών και αναπηρικών επιδομάτων.
Στη Γερμανία, η διάρκεια των επιδομάτων ανεργίας μειώθηκε από 32 σε 12 μήνες. Μειώθηκε ακόμη το ποσό του επιδόματος ανεργίας που ήταν στο 50% του καθαρού μισθού που έπαιρνε πριν ο άνεργος. Σήμερα το επίδομα «Hartz IV» των ικανών προς εργασία ανέρχεται σε μόλις 409 ευρώ. Μάλιστα, ο άνεργος για να λάβει το επίδομα θα πρέπει αρχικά να συντηρείται από τον/την σύζυγό του και να εξαντλήσει τις όποιες οικονομίες της οικογένειας για να λάβει το βοήθημα. Γι' αυτόν το λόγο, οι Γερμανοί τα αποκαλούν «επιδόματα ξεγυμνώματος», επειδή πρέπει να μην έχει κανείς «στον ήλιο μοίρα» για να τα «δικαιούται».
«Ενας τεράστιος αριθμός ανθρώπων επηρεάστηκε», σημειώνει η μελέτη. Πριν τις «μεταρρυθμίσεις», περίπου 4 εκατ. άνθρωποι είχαν παροχές (ανεργίας, πρόνοιας) που παρέπεμπαν στο προηγούμενο βιοτικό τους επίπεδο. Το 2008, ήταν λιγότεροι από 1 εκατ.
Ωθηση στην εργασία με μισθούς «πείνας»
Ενα μεγάλο μέρος του «Ηartz IV» αφορούσε τη γρήγορη ένταξη των ανέργων στην αγορά εργασίας και την αύξηση της πίεσης να αναλάβουν μια θέση που προτεινόταν από τα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Επίσης, οι ίδιες οι περικοπές στις παροχές ανεργίας εξώθησαν μεγάλα τμήματα των εργαζομένων να δέχονται κακοπληρωμένες, προσωρινές και ελαστικές θέσεις εργασίας. Στην πραγματικότητα, «όποια δουλειά είναι διαθέσιμη πρέπει να γίνεται δεχτή, και αυτό έπρεπε αυστηρά να επιβληθεί», τονίζεται στη μελέτη.
Η επίδραση ήταν έντονη στους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας που έχασαν το δικαίωμά τους στην πρόωρη συνταξιοδότηση. Πριν το 2003 σχεδόν το 40% των ανθρώπων ηλικίας 55 - 64 ετών εργάζονταν, το 2016 αυξήθηκε σημαντικά αυτό το ποσοστό.
Οι μεταρρυθμίσεις «Hartz IV» έδωσαν νέα ώθηση στη χαμηλόμισθη εργασία, η οποία όμως ήταν αρκετά διευρυμένη πριν το 2003. Στη Γερμανία υπάρχει ένας διευρυμένος τομέας χαμηλόμισθων θέσεων εργασίας - ο μεγαλύτερος στην ΕΕ μετά τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία και τη Ρουμανία, ενώ λίγο πίσω από τη Γερμανία ακολουθούν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία. Η «ανισότητα», οι μεγάλες διαφορές στα εισοδήματα, αυξήθηκε απότομα από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και από το 2005 παραμένει παγιωμένη.
Το 2014 το 20% των εργατών αμείβονταν με λιγότερο από 10 ευρώ την ώρα και το 1/3 των εργατών λιγότερα από 12 ευρώ την ώρα, ενώ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η μερική απασχόληση.
Ετσι, γενικά εκτιμάται στη μελέτη, ότι οι μεταρρυθμίσεις «Hartz» συνέχισαν, επέκτειναν τη διαδικασία μείωσης του εργατικού «κόστους», οδήγησαν στη μείωση των μισθών, αλλά κυρίως των ήδη χαμηλόμισθων. Δημιούργησαν μια «δεξαμενή διαθέσιμης εργασίας», ανθρώπων που ήταν υποχρεωμένοι να δεχτούν οποιαδήποτε δουλειά, με οποιονδήποτε μισθό και συνθήκες εργασίας.
Με αυτόν τον τρόπο, στη Γερμανία πράγματι υπήρξε μια αύξηση της απασχόλησης από 39 εκατ. εργαζόμενους το 2003 σε 40 εκατ. το 2008 και σε 43,5 εκατ. εργαζόμενους σήμερα. Περισσότεροι απασχολούμενοι, σημαίνει μεγαλύτερη παραγόμενη υπεραξία, δεδομένης μάλιστα της φτηνής εργατικής δύναμης και της τεχνολογικής εξέλιξης που ανεβάζει την παραγωγικότητα. Ομως, αναφέρει η μελέτη, οι «δεδουλευμένες ώρες», ένα μέτρο που δείχνει πόσες θέσεις εργασίας έχουν δημιουργηθεί, μόλις πρόσφατα έφτασαν τα επίπεδα των αρχών της δεκαετίας του '90. Δηλαδή, οι συνολικές «δεδουλευμένες ώρες» έχουν μοιραστεί σε περισσότερα άτομα, τα οποία υποαπασχολούνται και δουλεύουν λιγότερες ώρες κερδίζοντας, φυσικά, λιγότερα.
Ο ρόλος της εργατικής αριστοκρατίας
Επίσης, η μελέτη υπογραμμίζει ότι η προθυμία των εργατικών συνδικάτων και των τοπικών εργατικών συμβουλίων να συναινέσουν ήταν καθοριστική για τη μείωση του εργασιακού «κόστους» στη Γερμανία. Ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, όπου κυριαρχεί η «εργατική αριστοκρατία» με στόχο να «ανταποκριθεί στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης», έπαψε να διεκδικεί αυξήσεις, δέχτηκε την ελαστική εργασία και την πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης. Βέβαια, στη Γερμανία ο εργοδοτικός συνδικαλισμός πολλές δεκαετίες πριν είχε ταχθεί στο πλευρό των αναγκών του γερμανικού κεφαλαίου και είχε «πουλήσει» την εργατική τάξη.
Αρχικά, να σημειωθεί ότι ήδη - πολύ πριν το 2003 - τα μέλη των συνδικάτων και κυρίως η κάλυψη των εργαζομένων από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) είχαν μειωθεί δραστικά. Ταυτόχρονα με αυτό, η νομοθεσία επέτρεπε στις μεμονωμένες επιχειρήσεις να αποκλίνουν από τις ΣΣΕ. Το 1993 αυτό αφορούσε μόλις 600.000 εργάτες, το 1998 σχεδόν 7 εκατ.
Στο μεταξύ, οι επιχειρήσεις άρχισαν να αναθέτουν σε εργολαβικά συνεργεία τμήματα των λειτουργιών τους με στόχο να πέσει το εργατικό «κόστος». Οι εργολαβικοί εργάτες αποκλείονταν από τις Συλλογικές Συμβάσεις. Ετσι δημιουργήθηκαν εργαζόμενοι δύο «ταχυτήτων»: Εκείνοι που εντάσσονταν στις ΣΣΕ των συνδικάτων και αποτελούσαν τον «πυρήνα» της παραγωγής και εκείνοι που ήταν εκτός, βασικά στις υπηρεσίες.
Αλλά και για τους εργαζόμενους που καλύπτονταν από τις ΣΣΕ, τα συνδικάτα στο όνομα της «διατήρησης των θέσεων εργασίας» δεν διαπραγματεύονταν για αυξήσεις στους μισθούς. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 οι μισθοί στη Γερμανία αυξάνονταν μόνο αμυδρά. «Πράγματι, μια προσεχτική ματιά δείχνει ότι στη Γερμανία τα υψηλά μεροκάματα συνέχισαν να αυξάνουν, αν και λίγο. Τα μεσαία μεροκάματα έμειναν στάσιμα και τα χαμηλά έπεσαν, ιδιαίτερα στις υπηρεσίες», υπογραμμίζει η μελέτη.

Η μελέτη αναφέρει ακόμη ότι παρά την - έστω μετριοπαθή - αύξηση των μισθών από το 1995, το κόστος εργασίας μειωνόταν για τις επιχειρήσεις. Κι αυτό γιατί η άνοδος της παραγωγικότητας αυξάνει την υπεραξία που αποκομίζει ο επιχειρηματίας ανά εργαζόμενο. Ο δεύτερος παράγοντας ήταν η εξωτερική ανάθεση τμημάτων των επιχειρήσεων και άλλα μέτρα (π.χ. φοροελαφρύνσεις, επιδοτήσεις θέσεων ελαστικής εργασίας).

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.